இளங்கோ : சும்மா சும்மா அதையே சொல்லிக் காட்டாதே. ஆமா. அம்மாவோட ஃப்ரண்டு தான். அதுக்கென்ன இப்ப… உண்மையை சொல்லட்டுமா? அம்மாவோட ஃப்ரண்டா இருக்கிறதாலே தான் இன்னும் வெறியாகுது.
மனசாட்சி : என்னமோ பண்ணி நாசமா போ…
இளங்கோ : ஓகே. நீ மூடிட்டு கிளம்பு.
இப்படி இளங்கோ தன் மனசாட்சியுடன் போராட்டம் நடத்திக் கொண்டே அப்படியே தன்னறையில் எதுவும் செய்யாமல் நின்றிருக்க, திடீரென்று அறைக் கதவை திறந்துக் கொண்டு உள்ளே வந்த கல்பனா, அவன் சுத்தமாக எதிர்பார்க்காத வண்ணம் அவன் கன்னத்தில் பளார் என்று பலமாக அறைந்தாள். இளங்கோ அதிர்ந்து போனான். அம்மா கல்பனா அவனை எத்தனையோ முறை அடித்திருக்கிறாள். அதெல்லாமே செல்ல அடிகள் தான். இது தான் முதல் முறை இத்தனை பலமாக அடிப்பது. கன்னத்தை பிடித்துக் கொண்டு அதிர்ச்சியில் கண்களில் எட்டிப் பார்த்த கண்ணீரோடு அம்மாவை பார்த்தான் இளங்கோ. ஆனால் கல்பனாவிடம் எந்த இரக்கத்தையும் அவன் பார்வை ஏற்படுத்தவில்லை. இளங்கோவுக்கு அது உண்மையிலேயே மிகப் பெரிய அதிர்ச்சியாக இருந்தது. அவனால் எதுவும் பேச முடியவில்லை. கல்பனாவுக்கும் எதுவும் சொல்ல தோன்றவில்லை. சற்று நேரம் தாயும் மகனும் அமைதியாக ஒருவரை ஒருவர் பார்த்துக் கொண்டு நின்று விட்டு பின் எதுவும் சொல்லாமல் பிரிந்தனர். கல்பனா அமைதியாக தன் மகனின் அறையை விட்டு வெளியேறினாள்.
இளங்கோ அதிர்ச்சியில் இருந்து மீளாமல் மதியம் முதல் இரவு வரை தன்னுடைய அறையிலிருந்து வெளியில் வராமலே இருந்தவன், இரவு உணவுக்குக்காக தன்னறையை விட்டு கீழே இறங்கி வந்த போது அவன் தலையில் ஒரு மங்கி குல்லாவை மாட்டிக் கொண்டு வந்தான். அதைப் பார்த்து பவித்ரா சிரிப்பை அடக்க முடியாமல் வாய் விட்டு சிரித்து விட்டு என்னடா மங்கி… இப்படி மங்கி மாதிரியே மங்கி குல்லா போட்டுட்டு வந்திருக்கே. என்னாச்சு என்று கிண்டலாக கேட்க அவளை அடிக்க பாய்ந்தவனை தடுத்த சந்திரன் என்னாச்சு என்று மகனை விசாரிக்க, ஒண்ணுமில்லை, குளிருது என்றான் இளங்கோ.
காய்ச்சல் அடிக்குதா? டாக்டர்ட்டே போயிட்டு வந்திடலாம்டா என்று உண்மையான அக்கறையோடு சந்திரன் கேட்க, இல்லைப்பா, சும்மா என்னமோ குளிரு அடிக்கிற மாதிரி ஒரு ஃபீல். தூங்கினா சரியா போயிடும் என்றான் இளங்கோ. அவன் நெற்றியை தொட்டுப் பார்த்த சந்திரன், ஒண்ணும் இல்லையே, நார்மலா தான் இருக்கு. சரி சாப்பிட்டுட்டு போய் நல்லா தூங்கி ரெஸ்ட் எடு. நைட் முழிச்சுட்டு மொபைலை நோண்டிட்டு இருக்காதே. ஹாட் வாட்டர் மட்டும் குடி, நல்லா தூங்கு. நாளைக்கு வேணும்ன்னா காலேஜ்க்கு லீவ் சொல்லிடு என்று வரிசையாக அட்வைஸ் மழை பொழிந்து விட்டு அவர் பாட்டுக்கு சாப்பிட உட்கார்ந்து விட்டார்.
கல்பனா ரொம்ப குழம்பி போனாள். அடித்ததற்கு பழி வாங்க மகன் நாடகம் போடுகிறானா? இல்லை அடித்ததில் நிஜமாகவே காய்ச்சல் வந்து விட்டதா என்று புரியாமல், இப்போதிருக்கும் சூழ்நிலையில் யாரையும் எதுவும் கேட்கவும் முடியாமல், அமைதியாக எல்லோருக்கும் உணவை பரிமாறினாள். எல்லோரும் சாப்பிட்டு விட்டு அவரவர் மொபைலை நோண்டிக் கொண்டே அவரவர் அறைகளுக்குள் நுழைந்துக் கொண்டனர்.
கல்பனா அடுக்களை வேலைகளை எல்லாம் முடித்து எல்லாவற்றையும் ஒதுக்கி வைத்து விட்டு கைகால்களை அலம்பிக் கொண்டு தன் படுக்கையறைக்குள் நுழைந்த போது மணி இரவு பத்து ஆகியிருந்தது. சந்திரன் உறக்கத்தில் விழும் நிலையில் இருந்தார். அதை பார்த்த கல்பனா நீங்க தூங்குங்க. நான் இளங்கோவுக்கு பால் கொண்டு போய் கொடுத்துட்டு அப்படியே அவன் கிட்டே கொஞ்ச நேரம் பேசிட்டிருந்துட்டு அப்புறம் வரேன். என்னாச்சுன்னு தெரியலை. திடீர்ன்னு கோமாளி மாதிரி குல்லாயை மாட்டிட்டு வரான். கேட்டா எதுவும் சொல்ல மாட்டான். பார்த்துட்டு வரேன் என்றாள்.
சந்திரனும், அவனை திட்டாதே. நல்லவிதமா பேசு. எப்பவும் அவனை எதாவது குற்றம் குறை சொல்றதே உனக்கு வேலையா போச்சு. காய்ச்சல் அடிக்குதான்னு பாரு. காய்ச்சல் அடிச்சா என்னை எழுப்பு. ஹாஸ்பிடல் போயிட்டு வந்திடலாம் என்று சொல்லி விட்டு திரும்பி படுத்து உறக்கத்தில் ஆழ்ந்தார். கல்பனா மீண்டும் சமையல்கட்டுக்கு வந்து பாலை சுட வைத்து டேட்ஸ் சிரப் கலந்து ஒரு கப்பில் ஊற்றி எடுத்துக் கொண்டு தன் மகன் இளங்கோவை பார்க்க அவனுடைய அறைக்கு சென்றாள்.
கல்பனா இளங்கோவின் அறைக் கதவை திறந்து உள்ளே கையில் பால் டம்ளருடன் நுழையவும், அவன் இவளை பார்த்து விட்டு திரும்பி முதுகை காட்டிக் கொண்டு படுத்துக் கொண்டான். கல்பனாவுக்கு கொஞ்சம் சங்கடமாக போய் விட, மகன் சரியான கோபத்தில் இருக்கிறான் என்று புரிந்துக் கொண்டு, அவனை சமாதானப்படுத்த, அறைக் கதவை சாத்தி தாழிட்டாள். பால் டம்ளரை மேஜையில் வைத்தாள். கட்டிலில் மகன் அருகே சென்று அமர்ந்தாள்.
கல்பனா : இப்ப எதுக்குடா இப்படி மங்கி குல்லாவை போட்டுட்டு சீன் காட்டிட்டிருக்கே.
இளங்கோ : …
கல்பனா : திரும்பு…
இளங்கோ : …
கல்பனா : திரும்ப போறியா இல்லையாடா?
இளங்கோ : …
கல்பனா : நான் போயிடுவேண்டா…
இளங்கோ : போய்க்கோ. உனக்கு தான் ஈவு இரக்கமே இல்லையே. தெரிஞ்ச விசயம் தானே.
கல்பனா : ரொம்ப பேசாதே. என்ன ப்ரசனை இப்ப. செய்யறதெல்லாம் இவரு செஞ்சிட்டு…
கல்பனா பேசிக் கொண்டிருக்கும் போதே இளங்கோ திரும்பி எழுந்து அமர்ந்து தன் தலையில் இருந்த குல்லாவை கழட்டினான். அவன் கன்னத்தை பார்த்த கல்பனா அதிர்ந்து போனாள். இளங்கோ நல்ல நிறம். வட நாட்டுக்காரன் போல இருப்பான். அவனுடைய கன்னத்தில் கல்பனாவின் ஐந்து விரல்களும் அச்சாக பதிந்து சிவந்திருப்பது பளிச் என்று தெரிந்தது. கல்பனா அவன் கன்னத்தில் விட்ட அறையின் விளைவு. கல்பனா மிகவும் ஆடிப் போனாள். இந்த அளவு பலமாக அடித்து விட்டோம் என்பதே அவளுக்கு இப்போது தான் புரிந்தது. அவள் கண்களில் மளூக் என்று கண்ணீர் கோர்த்துக் கொள்ள, என்ன சொல்வது என்றே தெரியாமல், சட்டென்று மகனின் அருகில் நெருங்கி அமர்ந்து அவன் கன்னத்தை தன் விரல்களால் வருடி விட்டு…
கல்பனா : மன்னிச்சிடுடா…
என்றவளின் விழிகள் கரகரவென கண்ணீரை கொட்ட, அம்மாவின் மீது அவ்வளவு நேரம் இருந்த கோபமெல்லாம் காணாமல் போனது இளங்கோவுக்கு. அவன் பதறி கல்பனாவின் அருகில் நெருங்கி, அவள் கன்னத்தில் வழிந்த கண்ணீரை தொட்டு துடைக்க, கல்பனா அப்படியே அவனை கட்டிக் கொள்ள, இளங்கோவும் அவளை அள்ளி எடுத்துக் கொண்டான். அன்பாக கட்டிக் கொண்டான். பாசமாக தழுவிக் கொண்டான். நன்றாக இறுக்கியும் கொண்டான்.
இளங்கோ : எதுக்கும்மா அப்படி அடிச்சே? என்ன கோபம் உனக்கு? இதுவரைக்கும் நீ இப்படி என்னை அடிச்சதே இல்லையேம்மா.
கல்பனா : ஸாரிடா. அந்த நேரத்திலே எனக்கு கோபத்தை அடக்கவே முடியலை.
அம்மாவும் மகனும் கட்டிப் பிடித்துக் கொண்டே பேசிக் கொண்டார்கள். இளங்கோ அம்மாவின் காதில் தொங்கிய ஜிமிக்கியை தன் உதட்டால் தீண்டியபடி அவள் காதில் தான் தன் வார்த்தைகளை மெல்ல சொல்லிக் கொண்டிருந்தான். கல்பனா தன்னிடம் அடி வாங்கிய மகனின் முதுகை மெல்ல தடவிக் கொடுத்து அவனை சமாதானப்படுத்திக் கொண்டே பதில் சொன்னாள். அவளும் மகனின் காதில் தான் ரகசியம் போல பேசினாள். முக்கியமான விசயம் இளங்கோ மாலையில் இருந்தது போலவே இப்போதும் சாப்பிட்டு விட்டு வந்ததும் தான் அணிந்திருந்த டி ஷர்ட்டை அவிழ்த்து ஹேங்கரில் மாட்டி விட்டு உடம்பில் ஒரு ஒற்றை பெர்முடாவை மட்டும் அணிந்துக் கொண்டு வெற்று மார்புடன் தான் இருந்தான்.
இளங்கோ : என்னம்மா கோபம் உனக்கு?
கல்பனா : அவ முன்னாடி ஏண்டா அப்படி வந்தே…?
இளங்கோ : எவ முன்னாடி?
கல்பனா : அதான் அந்த சிறுக்கி முண்டை.
இளங்கோ : புரியற மாதிரி சொல்லும்மா.
கல்பனா : அந்த ஆஆஆஆயிஷா…
இளங்கோ : ஓ அதான் கோபமா? அவங்க இருப்பாங்கன்னு எனக்கென்னம்மா தெரியும்? வீட்டுக்கு யார் வராங்க போறாங்கன்னு பார்த்துட்டு தான் நான் வெளியே வரனுமா?
கல்பனா : வெளியே வந்தா பரவாயில்லை. அப்படியா வருவாங்க?
இளங்கோ : எப்படி?
கல்பனா : ட்ரஸ் இல்லாம…
இளங்கோ : என்னம்மா உளறுறே. நான் எப்ப ட்ரஸ் இல்லாம வந்தேன். ட்ரஸ் போட்டிருந்தேனே. நான் என்ன லூசா ட்ரஸ் போடாம வர?
கல்பனா : ச்சீய்… பேச்சைப் பாரு… டேய் எரும. உன் பேச்சுத் திறமையெல்லாம் என் கிட்டே காட்டாதே. மேலே திறந்துப் போட்டுட்டு வந்து நிக்குறே.
இளங்கோ : ஓ… மேலே சர்ட் எதுவும் போடாம வந்து நின்னதை சொல்றியா? அதிலென்னம்மா இருக்கு. ஆம்பிளைங்க வீட்டுக்குள்ளே இந்த மாதிரி இருக்கிறது சகஜம் தானேம்மா.