மனசாட்சி : ம்… ம்ம்ம்… எப்ப எது சொல்ல வந்தாலும் என்னை விரட்டி விட்டிரு. அப்பதானே அம்மணிக்கு வசதி. நடக்கட்டும் நடக்கட்டும்.
என்று சொல்லி விட்டு மனசாட்சி காற்றில் கரைந்தது. கல்பனா தன் மனசாட்சி கரைந்து போனதைப் பற்றி எந்த கவலையும் படாமல் அலட்சியம் செய்து விட்டு, சமையல் கட்டுக்குள் நுழைந்த அன்பு மகன் இளங்கோ என்ன செய்யப் போகிறானோ என்று கொஞ்சம் பதட்டத்தோடு அவனை ஓரக் கண்ணால் கண்காணித்தாள்.
மனம் இவனோட போக்கே சரியில்லை. நாம எதையோ நினைச்சு எதையோ சொல்லப் போயி இப்ப இவன் பண்ற வேலையெல்லாம் பார்த்தா ஆயிஷா கிட்டேயே போடான்னு சொல்லிடலாம்ங்கற அளவுக்கு போகுது. ஆனா இதையெல்லாம் இவன் புரிஞ்சு செய்றானா இல்லை புரியாம செய்றானான்னு தெரியலையே என்று கவலைப் பட்டது. மனசு இப்படி சொன்னாலும், காற்றில் கரைந்து போனது போல மாயாஜாலம் காட்டி விட்டு திடுக் என்று மீண்டும் அங்கே முளைத்த கல்பனாவின்…
மனசாட்சி : இப்ப என்ன தெரியனும் உனக்கு? அவன் எதாவது செஞ்சிடுவான்னு பயப்படுறியா? இல்லை, எதாவது செய்ய மாட்டானான்னு ஏங்குறியா?
கல்பனா : ஆமா ஏங்குறாங்க. முதல்லே உன்னை கொல்லனும். போறேன்னு சொன்னவ இங்கே என்னடி பண்ணிட்டிருக்கே?
மனசாட்சி : ஆமா மனசாட்சியை கொன்னுட்டா தான் உனக்கு ரொம்ப வசதியா இருக்கும்… நீ உண்மைலே மனசிலே எந்த விகல்பமும் இல்லாதவளா இருந்தா என்னை ஏண்டி எப்ப வந்தாலும் போ போன்னு துரத்துறே?
கல்பனா : ஏன்னா… நீ என்னை… என் மனசிலே தப்பான எதையோ விதைக்க பார்க்கிறே…
மனசாட்சி : ஹா… ஹா… ஹா… குட் ஜோக்… இல்லைன்னா இவங்க மனசிலே எதுவும் இல்லை. நீ என்னை துரத்தறதுக்கு காரணம் அதில்லைடி.
கல்பனா : வேற என்னவாம்?
மனசாட்சி : நானில்லைன்னா நீயும் உன் இஷ்டப்படி உன் மகன் கூட ஈஷிக்கலாம். உரசிக்கலாம். தேய்ச்சுக்கலாம். அவனும் உன்னை உரசுவான். இழைவான். குழைவான். தேய்ய்ய்ய்ய்ப்பான்… நீ மகனே மகனே அன்பான மகனேன்னு சீன் போட்டுட்டே அதையெல்லாம் அனுபவிச்சுக்கலாம்… அதுக்குதானடி அலையுறே…
கல்பனா : செருப்பாலே அடிப்பேன். என்ன விட்டா உன் இஷ்டத்துக்கு பேசிட்டு இருக்கே. ரொம்ப கேவலமா இருக்கு உன் சிந்தனையெல்லாம். இப்ப உன் மேலே தான் எனக்கு சந்தேகமா இருக்கு. வேணும்ன்னே என் கிட்டே எதை எதையோ பேசி, என் மனசிலே இல்லாத ஒரு விசயத்தை உருவாக்க முயற்சி பண்றியோன்னு. நீ ஒரு யோசனை மயிரும் எங்களுக்கு சொல்ல வேண்டாம். நீ ஓரமா போய் உட்காரு. என் மகன் கூட எப்படி பழகனும், எவ்ளோ நெருங்கனும்ன்னு எல்லாம் எங்களுக்கு தெரியும். நீ ஒதுங்கி உட்கார்ந்து வேடிக்கை பாரு. தாய் பாசம்ன்னா உனக்கு என்னன்னு புரிய வைக்கிறேன்.
மனசாட்சி : பார்க்க தானே போறேன்.
என்று சிரித்தது. கல்பனா இப்படி தன் மனசாட்சியுடன் போராடிக் கொண்டிருக்க, சமையலறைக்குள் வந்த அவளுடைய மகன் இளங்கோ முதலில் அம்மா கல்பனாவை கண்டுக் கொள்ளாமல் தண்ணீர் குடிப்பது போல பாவ்லா பண்ணி விட்டு அவள் கொஞ்சம் அசந்த நேரம் மெல்ல அவளை நெருங்கினான். ஆனால் கல்பனாவுக்கு உள்ளுணர்வு சொல்ல மகன் தன்னை நெருங்குவதை அவள் உணர்ந்து விட்டாள். என்ன செய்யப் போகிறானோ என்று நெஞ்சம் படபடத்தது. எதாவது செய்ய மாட்டானா என்று அடிமனது ஆசைப்பட்டது. மனசாட்சி அப்படி நினைப்பதெல்லாம் தப்பு என்று சொன்னது. கல்பனா தான் பெற்ற மகன் தன்னை நெருங்கும் போது ஏன் என்றுமில்லாமல் இப்படி மனசு படபடக்கிறது. உடம்பு தவிதவிக்கிறது. கால்கள் தடுமாறுகிறது என்று புரியாமல் ஒரு பேதையை போல தவித்து நின்றாள். தன் மனசாட்சியிடம் பேசிய போது இருந்த தைரியமெல்லாம் இப்போது காணாமல் போய் தன்னை நினைத்தே அவள் பயந்தாள்.
இளங்கோ அம்மாவின் பின்னால் அவளை உரசியும் உரசாமல் நின்றான். கல்பனாவின் இதய துடிப்பு அவளுக்கே கேட்க துவங்கியது. இளங்கோ அவள் காதருகே தன் வாயை கொண்டு வந்து, நான் தொட்டா இது பொன்னாச்சு. அதுக்கு முன்னாடியே பொன்னிறமாதானே இருக்கு என்று சொல்லி விட்டு மெல்ல அவள் இடுப்பில் கை வைத்தான். கல்பனா முச்சை இழுத்துப் பிடித்துக் கொண்டாள். இளங்கோ அம்மாவின் வியர்வை பூத்த இடுப்பை மெல்ல தடவி விட்டு பின் வழக்கம் போல ஒரு கிள்ளு கிள்ளினான், இடுப்பு மடிப்பின் தங்க நிற சதை பிதுங்கலை.
கல்பனா ஹோய் என்று வாய் விட்டு கத்தி விட்டாள். பின் சத்தம் முன்னால் ஹாலில் உட்கார்ந்திருக்கும் தன் கணவனின் காதில் விழுந்து விட்டதோ என்று அச்சத்தோடு அந்த பக்கம் எட்டி பார்த்தாள்.
மனசாட்சி : கேட்கலை… கேட்கலை… ஆனா எனக்கு கேட்டிருச்சு. சத்தம் போடாம நடத்துங்கடி…
கல்பனா சமையல்கட்டின் ஒரு ஓரத்தில் உட்கார்ந்துக் கொண்டு கை கொட்டி சிரித்த தன் மனசாட்சியை முறைத்து பார்த்து விட்டு, தன் கணவன் சந்திரன் ரொம்ப சீரியஸாக யாருடனோ போனில் பேசிக் கொண்டிருப்பதை பார்த்து திரும்பி தன் மகனின் தலையில் செல்லமாக குட்டி விட்டு, வர வர நீ ரொம்ப சேட்டை பண்றே. அம்மா கிட்டே பழகுறோம்ன்னு நினைப்புலே வைச்சுக்க என்றாள்.
இளங்கோவுக்கும் அதற்கு மேல் என்ன செய்வது என்று தெரியாமல், என்னென்னமோ செய்ய அவன் வயதும் உடம்பும் ஆசைப் பட்டாலும், அதற்கான தைரியம் வராமல், அதே சமயம் இது என்ன வகையான உறவு என்று இன்னும் அவனுக்கே தெளிவாக புரியாமல், மேற்கொண்டு அம்மாவை சீண்டாமல், அவள் கன்னத்தை மட்டும் லேசாக கிள்ளி விட்டு சமையலறையில் இருந்து வெளியில் வந்தான். அன்று காலையிலிருந்து அம்மாவுக்கும் மகனுக்கும் நடந்த அர்த்தம் புரியாத விளையாட்டுகளுக்குப் பின் ஒரு வாரம் சின்ன சின்ன சீண்டல்கள், தீண்டல்கள், கொஞ்சும் விளையாட்டுகள் தவிர இருவருக்குமிடையே பெரிதாக ஒன்றும் நடக்கவில்லை. ஆனால் அந்த சின்ன சின்ன சீண்டல்கள், தீண்டல்கள், கொஞ்சும் விளையாட்டுகள் அவர்களின் நெருக்கத்தை இன்னும் அதிகரித்திருந்தன. இளங்கோவுக்கு கொஞ்சம் தைரியம் கூடியது. கல்பனாவும் அவனை பல விதங்களில் சுதந்திரம் கொடுத்து அதை தாய் பாசம் என்று சொல்லிக் கொண்டாள்.
இளங்கோ தன் மொபைலின் ரிங் டோனாக தொட்டு தொட்டு பேசும் சுல்தானாவை வைக்க, அது அவனுக்கு அழைப்பு வரும் போதெல்லாம் அந்த வரிகளை திரும்ப திரும்ப பாட, இப்போது அம்மா மகன் இருவருக்குமே அந்த பாட்டு ஃபேவரைட் பாட்டாகி, பாடலை கேட்கும் போதெல்லாம், கல்பனாவுக்கு, வெட்கம், சந்தோஷம், ஆசை என்று விதவிதமான உணர்ச்சிகளை அவளுக்குள் உண்டாக்கிக் கொண்டிருக்க, இளங்கோவும் அதை கவனித்து தனக்குள் சந்தோஷப்பட்டுக் கொண்டிருந்தான்.
அதே சமயம் ஆயிஷா இப்போதெல்லாம் தினமுமே ஒரு முறையாவது எதாவது காரணம் சொல்லிக் கொண்டு வீட்டுக்கு வந்து போக துவங்கினாள். இளங்கோவும் அம்மா கல்பனா முன் குனிந்த தலை நிமிராமல் ஆயிஷா பக்கமே திரும்பாமல் நல்ல பிள்ளை போல நடித்தான். ஆனால் அம்மா கவனிக்காத போது ஆயிஷாவை நன்றாக சைட் அடித்தான். ஆயிஷா அதை கண்டு பிடிக்காமல் விடுவாளா? இளங்கோவின் திருட்டுத் தனத்தை அவள் ரசித்தாள். அவளும் அவனுக்கு நன்றாக கம்பெனி கொடுத்தாள். சான்ஸ் கிடைக்கும் போது ஆயிஷாவின் மார்பக விளிம்புகளும், சில சமயங்களில் ஆயிஷாவின் ஆழமான தொப்புளும் கூட இளங்கோவின் கண்களுக்கு விருந்தாக கிடைத்தன.
இளங்கோ பாவம் ஆசை அதிகரித்துக் கொண்டே போனாலும் என்ன செய்வது என்று தெரியாமல் தவித்தான். அவன் கூப்பிட்டால் ஆயிஷா படுக்க வருவாள் என்று அவன் தெரிந்து கொண்டான். ஆனால் எப்படி அவளை அழைப்பது, எங்கே அழைத்து செல்வது என்று எதுவும் திட்டம் போட தெரியாமல் சும்மா ஆயிஷாவை பார்த்து பார்த்து கண்ணாலேயே அவளை அனுபவித்துக் கொண்டிருந்தான். இரவு தன்னுடைய அறையில் ஆயிஷாவை நினைத்து கையடித்தான்.
என்ன தான் இளங்கோ அம்மாவை ஏமாற்றி விட்டு ஆயிஷாவை சைட் அடித்தாலும் அம்மாவுக்கு தெரியாதா மகனின் வித்தைகள். கல்பனா எல்லாவற்றையும் கவனித்துக் கொண்டு தான் இருந்தாள். ஆயிஷா தன் மகனுக்கு அவன் கண்களுக்கு அவ்வப்போது தன் மார்பக சதை பிதுங்கலையும் தொப்புள் குழியையும் விருந்தாக்குவதையும் அவள் கவனிக்கவே செய்தாள். அவளால் ஆயிஷாவை கட்டுப்படுத்த முடியாது. அதனால் அவள் தன் மகனை அடக்கி வைக்க நினைத்தாள்.
ஆயிஷா என்றெல்லாம் தன் மகனின் கண்களுக்கு விருந்து கொடுக்கிறாளோ அன்றெல்லாம் கல்பனா கண்டிப்பாக தன் மகனின் அறைக்கு இரவு படுக்க போகும் முன் போய் அவனுடன் பேசிக் கொண்டிருந்து விட்டு தான் தன்னுடைய படுக்கையறைக்கு தூங்க போவாள். அப்படி அவள் மகனின் அறைக்கு செல்லும் இரவுகள் எல்லாமே அவர்கள் இருவருக்கும் அம்மா மகன் உறவின் விளிம்புக்கு வெளியே சென்று வருவது போல எதாவது நடக்கும்.