இருவருக்குள்ளும் எந்த ஒளிவு மறைவும் கிடையாது. மகன் காலேஜ் சென்று படிக்க துவங்கிய பின் அடிக்கடி தன் அறை கதவை சாத்திக் கொண்டு தாழிட்டுக் கொள்வதை கண்டு என்னடா காலேஜ்லே எந்த பொண்ணையாவது கரெக்ட் பண்ணிட்டியா? அவளை நினைச்சு பெட்லே எதாவது குறும்பு பண்றியா? அடிக்கடி கதவை தாழ் போட்டுக்கிறே என்று கிண்டல் செய்வாள்.
அவனும் ச்சீ… போம்மா… அதெல்லாம் இல்லை என்று சொல்லிக் கொண்டே அம்மா கட்டிப் பிடித்துக் கொண்டு அவளை போட்டு இறுக்கிக் கொண்டு சிணுங்குவான் இளங்கோ. மகன் இல்லை என்று சொன்னாலும் அவன் உடம்பு அளவுக்கு அதிகமாக சூடாக இருப்பதை உணரும் கல்பனா, அவன் கண்டிப்பாக பூட்டிய அறைக்குள் என்னமோ பண்ணியிருக்கிறான் என்று புரிந்துக் கொள்வாள். இரண்டு குழந்தை பெற்ற அவளுக்கா தெரியாது ஆண்களின் உணர்ச்சிகள். அதனால் அவள் மகனை புரிந்துக் கொண்டாள். தன் மகன் வயசுக்கு வந்து விட்டான் என்பதை நன்றாகவே புரிந்துக் கொண்டாள். மகன் ஒரு ஆண் மகனாகி விட்டான் என்பதை புரிந்துக் கொண்டதும் ஒரு அம்மாவாக அவள் மனமும் பூரித்து மகிழ்ந்தது.
இது எல்லாம் தான் கல்பனா தன் மகனின் அறைக்கு செல்வதற்கு காரணங்கள், என்று கல்பனாவின் மனம் தனக்குத் தானே சொல்லிக் கொண்டாலும், அதையெல்லாம் தாண்டி ஒரு மிக முக்கியமான காரணமும் இருந்தது. உண்மையை சொல்லப் போனால் அது தான் உண்மையான காரணம். அந்த காரணம் விகல்பமாக ஒன்றுமில்லை. ஒரு தாயின் பாசம் தான்.
பெற்றெடுத்த நாள் முதல் கல்பனாவுக்கு தன் மகன் மேல் அளவில்லாத பாசம் தான் என்றாலும் சமீப காலமாக அந்த அன்பு அதிகரித்துக் கொண்டே போகிறது. அவள் மனம் எப்போதும் மகனுடன் இருக்க வேண்டும் என்று விரும்புகிறது. அது ஏன் என்று கல்பனாவுக்கு புரியா விட்டாலும் அதை தாய் பாசம் என்று தனக்குத் தானே பெயர் வைத்துக் கொண்டாள் அவள்.
இனி இந்த அம்மா மகன் பாச போராட்டத்தை கொஞ்சம் பார்ப்போமா?
மகனை எழுந்து குளித்து தயாராக சொல்வதற்காக அவன் அறைக் கதவை மெல்ல திறந்த கல்பனாவுக்கு, அங்கே மகன் இளங்கோ இருந்த நிலையைப் பார்த்து, அவன் செய்துக் கொண்டிருந்த வேலையை பார்த்து சிரிப்பை அடக்க முடியவில்லை. இளங்கோவும் பவித்ராவை போலவே தன் அறையில் தன் படுக்கையில் குப்புற தான் படுத்துக் கொண்டிருந்தான். ஆனால் அவன் இடுப்பு படுக்கையில் முன்னும் பின்னும் மெதுவாக அசைந்துக் கொண்டிருந்தது. அவன் என்ன செய்துக் கொண்டிருக்கிறான் என்பது இரண்டு முறை குட்டிப் போட்ட பசுமாடான கல்பனாவுக்கு தெரியாதா என்ன? இருந்தாலும் ஒரு ஆணின் அதுவும் பெற்ற மகனின் அந்தரங்கமான செயலை பார்த்து விட்டதால், அவளிடம் ஒரு வித சங்கடமான மனநிலை உண்டானது. வெட்கம் வேறு ஒரு பக்கம் பிடுங்கி தின்றது.
ரொம்ப கெட்டு போயிட்டான் தடியன். இப்படியா கதவை தாழ் போடாமல் அதிகாலை எழுந்தவுடனே கட்டிலில் குப்புற படுத்துக் கொண்டு தேய்த்துக் கொண்டு கிடப்பான் என்று மகனின் செயலைப் பார்த்து கல்பனா அவன் மேல் கோபப்பட்டாலும், அது ஒரு செல்ல கோபம் தான் என்பது அவளுக்கே தெரியும். உண்மையில் தன் செல்ல மகன் மீது அவளுக்கு பரிதாபம் தான் உண்டானது. பாவம் வயசுப் பையன் தவிக்கிறான். சீக்கிரம் கல்யாணம் பண்ணி வைச்சிட்டா பொண்டாட்டிக் கூட சந்தோசமா அனுபவிப்பான் என்று தான் அந்த தாய் மனம் அக்கறையுடன் யோசித்தது.
சில நொடிகள் மகனின் அறைக்குள் நுழையலாமா? அல்லது அவன் இருக்கும் நிலையைப் பார்த்து, சத்தம் போடாமல் திரும்பி போய் விட்டு அவன் உணர்ச்சிகள் வடிந்த பின் மீண்டும் வரலாமா? இப்போது உள்ளே நுழைந்தால் வீணாக அவனை சங்கடப்படுத்துவது போல இருக்கும் என்று யோசித்த படி தன் அன்பு மகன் படுக்கையில் குப்புறப் படுத்துக் கொண்டு தன் பின்புறங்களை மெல்ல சீராக அசைத்து அசைத்து முன் பக்க இடுப்பை படுக்கையில் தேய்த்துக் கொண்டிருப்பதையே பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள்.
பிறகு நேரமாகிக் கொண்டிருப்பதை புரிந்துக் கொண்டு, மகனை ரெடியாக சொல்வது தான் சரி, அவனிடம் என்ன தயக்கம் எனக்கு, அவன் என் மகன், வாலிப வயதை அடைந்து விட்ட மகன், அவன் வயதுக்கு என்ன செய்ய வேண்டுமோ அதை செய்துக் கொண்டிருக்கிறான், இந்த வயதில் இப்படி இல்லாமலிருந்தால் தான் சிக்கலே என்று யோசித்து விட்டு ஒரு குறும்பு புன்னகையோடு மெல்ல மகனின் அறைக்குள் நுழைந்தவள், அவன் ஆட்டிக் கொண்டிருந்த பின்புறங்களின் மேல் பட்டென்று ஒரு அறை கொடுத்து விடிஞ்சு எவ்ளோ நேரம் ஆகுது. இன்னும் பெட்லே படுத்து உருண்டுட்டு இருக்கே என்று அவனை செல்லமாக திட்டினாள் கல்பனா.
பின்புறத்தில் விழுந்த அறையால் ஆ என்று கத்திக் கொண்டு இளங்கோ அப்படியே புரண்டு திரும்ப, அவன் பின் பக்கம் அவன் பின்புறங்களில் மீண்டும் ஒரு அறை கொடுப்பதற்காக குனிந்த கல்பனா, இளங்கோவின் உடல் திடீரென்று திரும்பியதால் தடுமாறி தன் மகன் மீது சரிந்து விழுந்தாள். மொத்தமாக தன் உடலை மகனின் உடல் மீது அப்படியே சரிய விட்டவள், எழ முயற்சிக்கும் முன், அவளுடைய அன்பு மகன் இளங்கோவின் கைகள் அவளுடைய இடுப்பை சுற்றி வளைத்தன.
மகன் அவளை அவன் மீதிருந்து எழ விடாமல் தடுப்பது போல இடுப்பை வளைத்து அணைத்துக் கொண்ட போது கல்பனா அவனிடமிருந்து விடுபட எந்த முயற்சியும் செய்யாமல் அவன் மேல் தன் மொத்த எடையையும் இறக்கி படர்ந்துக் கொண்டு, அவன் உடலின் இரு பக்கமும் கைகளை ஊன்றிக் கொண்டு அப்படியே தன் மகனின் முகத்தை பாசத்துடன் பார்த்தாள்.
குறும்புத் தனம் பொங்கும் முகத்துடன் மகனின் கன்னத்தில் செல்லமாக ஒரு அடி கொடுத்த…
கல்பனா : காலங்கார்த்தாலே என்னடா பண்ணிட்டிருக்கே தடிமாடு.
இளங்கோ : நீயும் அப்பாவும் செஞ்சிட்டிருந்ததை விட மோசமா ஒண்ணுமில்லை…
அம்மாவின் குறும்புத் தனத்திற்கு துளியும் குறையாத குறும்புடன் இளங்கோ தன் அம்மாவிற்கு பதில் சொன்னான். மகனின் பதிலால் கல்பனா இன்னும் அதிக சங்கடத்திற்கு உள்ளானாள். அவன் சற்று நேரம் முன் தானும் தன்னுடைய கணவர் சந்திரனும் தங்களுடைய அறையில் ரொமாண்டிக் மூடில் இருந்ததை தான் சொல்லிக் காட்டுகிறான் என்பதை கல்பனா புரிந்துக் கொண்டாள். இப்படி பெற்ற மகன் சங்கடமான கேள்வியை கேட்கும் அளவுக்கு விவஸ்தையில்லாமல் நடந்துக் கொண்ட தன் கணவனை மனதுக்குள் செல்லமாக திட்டிக் கொண்டு…
கல்பனா : அவரு என் ஹஸ்பண்டு. நாங்க எப்படி வேணா இருப்போம். என்ன வேணா பண்ணுவோம். உனக்கு என்னடா?
இளங்கோ : எப்படி வேணா இருங்க… என்ன வேணா பண்ணுங்க. எவ்ளோ வேணா கூட பண்ணுங்க. எனக்கென்ன? நான் எங்கேயோ போயி தொலையிறேன்.
மகனின் வார்த்தைகள் கல்பனாவை அதிர வைத்தன. வேதனையில் தள்ளின. அவன் கன்னத்தில் இந்த முறை கொஞ்சம் பலமாகவே அறைந்தாள் கல்பனா.
கல்பனா : எதுக்காக இவ்ளோ மோசமான வார்த்தைகளை பேசுறே நீ? என்ன ப்ரசனை உனக்கு?
இளங்கோ : ஒரு ப்ரசனையும் இல்லை. எல்லோரும் அவங்கவங்க ப்ரசனையை பாருங்க. நான் தான் இந்த வீட்டிலே அனாதையாகிட்டேனே.
கல்பனா : டேய்… என்ன வார்த்தை இதெல்லாம்… என்னடா செல்லம் கோபம் உனக்கு?
இன்னும் மகன் மேலிருந்து கீழே புரண்டு படுக்காமல் தன் உடம்பை அவன் உடம்பின் மீது கிடத்தி தன்னுடைய உடல் பாரத்தால் மகனை அழுத்திக் கொண்டே கேட்டாள் கல்பனா. தாயின் இடுப்பை வளைத்திருந்த கைகளை விலக்காமல் அவள் உடலை இன்னும் தன்னோடு இறுக்கியபடி…
இளங்கோ : அந்த கழுதை பவித்ராவுக்கு இப்போதான் இருபது வயசாகுது. அவளுக்கு இப்ப கல்யாணத்துக்கு என்ன அவசரம்? அவளை விட 3 வயசு பெரியவன் நானு. என்னைப் பத்தி யாருக்காவது கவலையிருக்கா?
கல்பனா : எரும… அதான் சாருக்கு கோபமா? ஆம்பிளைங்களுக்கு 23 வயசிலே கல்யாணம் பண்ண மாட்டாங்கடா. இன்னும் ரெண்டு வருசம் போகட்டும்.
இளங்கோ : அதுவரைக்கும் நான் என்ன பண்றது? என் ஃபீலிங்க்ஸ் யாருக்கும் புரியலை. யார் கிட்டே போய் சொல்றதுன்னு தெரியலை. எல்லோரும் சந்தோஷமா இருக்காங்க. நீ கூட அப்பா கூட ரொமான்ஸ் பண்ணிட்டிருக்கே இந்த வயசிலே. எனக்கு தான் யாருமில்லை.
கல்பனா : உனக்கு நான் இருக்கேண்டா.
இளங்கோ : உன்னை வைச்சுட்டு என்ன பண்றது?
கல்பனா : உனக்கு என்ன பண்ணனும்ன்னு தோணுதோ அதெல்லாம் பண்ணு.
இளங்கோ : அடப்போம்மா. நான் என்ன சொல்லிட்டிருக்கேன். நீ உளறிட்டு இருக்கே. எனக்கு இப்ப அம்மா வேணாம். பொண்டாட்டி தான் வேணும்.
கல்பனா : அம்மா வேண்டாமாடா?
இளங்கோ : ஐயோ… என் லூசு அம்மா. நான் என்ன சொல்லிட்டிருக்கேன்னு உனக்கு நிஜமாவே புரியலையா? இல்லை புரிஞ்சும் புரியாத மாதிரி நடிச்சு என்னை ஓட்டிட்டு இருக்கியா?
கல்பனா : புரியுதுடா செல்லம். அதுக்காக 23 வயசிலே கல்யாணமெல்லாம் பண்ணி வைக்க முடியாதுடா.
ஒரு பக்கம் மகனின் வாலிப துடிப்பை, இளமை தவிப்பை உணர்ந்து, அவனை நினைத்து பாவமாக இருந்தாலும், இன்னொரு பக்கம், கல்யாணத்திற்கு இவ்வளவு அவசரப்படுகிறானே என்று சிரிப்பாகவும் இருந்தது கல்பனாவுக்கு. சிரித்தால் மகன் இன்னும் கோபபப்டுவான் என்று சிரிப்பை அடக்கிக் கொண்டு மகன் மீது படுத்துக் கொண்டே அவனுக்கு ஆறுதல் சொல்வது போல அவன் தலை முடியை கையால் கோதி விட்ட…
கல்பனா தன் இடுப்புக்கு கீழே எதோ அழுந்துவதை உணர்ந்தாள். அது என்னவென்று அவளுக்கு புரிந்தது. இது ஒன்றும் முதல் முறை இல்லையே அவளும் அவள் மகனும் இப்படி நெருக்கமாக கட்டியணைத்துக் கொண்டு கொஞ்சி குலாவுவது. அப்படி தாயும் மகனும் தனிமையில் பாசத்தினால் பிணைந்து இருக்கும் போது, இதே அழுத்தத்தை, துடிப்பை கல்பனா ஏற்கெனவே பலமுறை உணர்ந்து, மகன் வளர்ந்து விட்டான், வாலிபனாகி விட்டான், ஆண் மகனாக உருவெடுத்து விட்டான் என்று புரிந்துக் கொண்டு ஒரு தாயாக மகிழ்ச்சியும் அடைந்தவள் தானே. அதனால் தன் இடுப்புக்குக் கீழே கனமாக அழுந்துவது எது என்று நொடியில் புரிந்துக் கொண்டதும் அவளை வெட்கம் சூழ்ந்துக் கொண்டது. மகன் இளமையுணர்ச்சிகளின் தாக்கத்தில் படுக்கையில் இயங்கிக் கொண்டு இருந்த போது அவன் அறைக்குள் வந்தது தவறு என்று இப்போது தான் அவள் மண்டைக்கு உரைத்தது.
இன்னும் அவன் மேல் இப்படியே படுத்துக் கொண்டிருந்தால் அம்மா மகன் உறவை தாண்டி நிலைமை ராசாபாசமாகலாம் என்பதை புரிந்துக் கொண்டு அவன் மேலிருந்து புரண்டு படுக்க முயல, அதை அனுமதித்த இளங்கோ, அதே சமயம் தாயின் இடுப்பை வளைத்திருந்த கைகளின் பிடியை மட்டும் விட்டு விடாமல் அப்படியே இறுக்கிக் கொண்டிருந்தவன், கல்பனா புரண்டு அருகில் படுத்த போது அவனும் அவளோடு சேர்ந்து புரண்டு அவள் மேல் ஏறி படுத்துக் கொண்டான். இப்போது கல்பனாவின் நிலைமை முன்பை விட மோசமானது. மகனின் உடல் எடை அவள் உடல் மேல் மொத்தமாக இறங்கி அவளுக்கு மூச்சு திணறலை ஏற்படுத்தியது.
போதாதற்கு இளங்கோவின் ஆண்மையின் துடிப்பை கல்பனா தன் இடுப்பில், இடுப்புக்கு கீழ், தொடைகளுக்கு நடுவில் உணர்ந்தாள். அதற்கும் மேல் இளங்கோ, அவளுடைய மகன், மெலிதாக இடுப்பை அசைத்து அசைத்து அவனுடைய ஆண்மையின் எழுச்சியை அவள் பெண்மையின் மேல் அழுத்தி தேய்க்கவும் தொடங்கியிருந்தான். அவன் தெரியாமல் ஒன்றும் அப்படி செய்யவில்லை. தெரிந்தே தான் செய்கிறான் என்பது கல்பனாவுக்கு பட்டவர்த்தனமாக புரிந்தாலும் அவனை தடுப்பது எப்படி என்று மட்டும் அவளுக்கு புரியவில்லை. அல்லது புரிந்தும் அவள் அதை தடுக்க விரும்பவில்லை என்பது கூட உண்மையாக இருக்கலாம்.
தாயும் மகனும் இப்படி வரம்பு மீறி உரசிக் கொண்டும், எல்லை மீறி கொஞ்சி குலாவிக் கொண்டும் இருப்பது பார்க்க வித்தியாசமானதாக தோன்றலாம். இப்படி எல்லாம் கூட நடக்குமா என்று சந்தேகமாக இருக்கலாம். ஆனால் தாய்க்கும் மகனுக்குமான இந்த நாடகம் இன்று நேற்று நடப்பதல்ல. இந்த நாடகம் நடக்க ஆரம்பித்து கிட்டத்தட்ட ஒரு வருடம் ஆகிறது.
தாய் மகன் உறவின் விளிம்பை இருவரும் கடந்து அந்த உறவுக்குள் ஒரு கள்ளத்தனம் புகுந்து இலைமறை காயாக இருவரும் எல்லை மீறுவது மெல்ல மெல்ல அவர்களுக்குள் பழக்கமானதற்கான அடிப்படை உருவானது ஒரு வருடம் முன்பு தான்.
அதற்கு முன்பும் கூட இளங்கோ தன் தாயிடம் நெருக்கமாக தான் இருப்பான். எப்போது அம்மாவுடன் பேசுவதென்றாலும் அவளை கட்டிப் பிடித்துக் கொண்டு தான் பேசுவான். அவளிடம் ரொம்ப உரசுவான். கன்னத்தில் முத்தமிடுவான். கல்பனாவும் மகனுக்கு அன்பை தடை இல்லாமல் வாரி வழங்குவாள். ஆனால் அதில் அப்போது எந்த விகல்பமும் இல்லாமல் இருந்தது. ஒரு அம்மாவும் மகனுமாக தான் அப்போதெல்லாம் இருவரும் பழகிக் கொண்டிருந்தனர்.
கள்ளங்கபடமில்லாத இந்த அம்மா மகன் உறவுக்குள் ஒரு புயல் நுழைந்தது. அந்த புயல் ஒரு பெண் புயல். பெயர் ஆயிஷா.
அவள் கல்பனாவின் பள்ளித் தோழி. கல்பனாவின் வயது தான். இருந்தாலும் அவள் வீட்டுக்கு வருவது குறைவு தான். பெரும்பாலும் எதாவது விஷேசங்களில் மட்டும் பார்த்து நலம் விசாரிப்பதோடு அவர்கள் நட்பு இருந்தது. அது போக கல்பனாவிற்கும் ஆயிஷாவுக்கும் வேறொரு கணக்கும் இருந்தது.
இந்த இடத்தில் ஆயிஷாவைப் பற்றி சொல்லி விடுவது கதையின் அடுத்த பகுதிகளை புரிந்துக் கொள்ள உதவியாக இருக்கும். நேராகவே விசயத்திற்குள் போய் விடலாம். ஆயிஷா ஒரு இன்ப பொக்கிஷம். வயது 45 என்றாலும் சும்மா தளதளவென்ற உடம்புக்கு சொந்தக்காரி. வெண்ணெயில் செய்தது போன்ற வெண்மையான உடம்பு. பருத்த மார்பகங்கள். கவர்ச்சியான முகம். திரண்ட பெரிய உதடுகள் என்று பார்க்கும் யாருக்கும் படுக்க வரியா என்று கேட்க தூண்டும் அளவுக்கு கவர்ச்சியான பெண்.
எப்போதாவது ஒரு நாள் கல்பனாவின் வீட்டிற்கு வந்து போய் கொண்டிருந்தவள், இளங்கோ கல்லூரி மாணவனாக மாறி ஒரு முழுமையான இளைஞனான பின், எதனாலோ அதன் பின் எதாவது ஒரு வேலையை காரணம் சொல்லிக் கொண்டு அடிக்கடி வீட்டிற்கு வர துவங்கினாள். அவள் வருகையை கல்பனா சுத்தமாக ஏற்கவில்லை. ஆனால் அதைப் பற்றி ஆயிஷா அலட்டிக் கொள்ளவுமில்லை. சில நாட்களிலேயே கல்பனா ஆயிஷா எதற்காக வருகிறாள் என்பதை கண்டுபிடித்து விட்டாள். அதை கண்டுபிடிப்பது ஒன்றும் சிரமமான விசயமுமில்லை. ஆயிஷாவின் குணம் அவளுக்கு ஏற்கெனவே தெரியும். தன் சொந்த வாழ்க்கையில் அவளால் ஏற்பட்ட பாதிப்புகளும் அவள் மனதில் அகலாமல் இருந்தன.
ஆயிஷா தன் மகன் இளங்கோவிற்கு தூண்டில் போடுகிறாள் என்பதை கல்பனா சில நாட்களிலேயே கண்டுபிடித்து விட்டாள். அவள் அதனால் மிகவும் அதிர்ச்சியடைந்தாள். அவள் அப்படி அதிர்ச்சியடைய ஒரு மிகப் பெரிய காரணம் இருந்தது. ஆயிஷா ஒரு அரிப்பெடுத்த தேவுடியாள். அவள் காமப் பசிக்கு பலர் இரையாகியிருக்கிறார்கள். அப்படியும் அவள் உடல் பசி அடங்கவில்லை. அவளுக்கு எப்போதும் புதிது புதிதாக வேண்டும். அதில்லாமல் அவளிடம் மாட்டியவர்கள் பின்னர் மீள்வது மிகவும் சிரமம். படுக்கையில் அவள் காட்டும் வித்தைகளில் அவளிடம் நிரந்தரமாக மயங்கி கிடப்பவர்களின் எண்ணிக்கை விரல் விட்டு எண்ண முடியாது. இதெல்லாம் போதாதென்று ஆயிஷா தன்னுடன் உறவு வைத்துக் கொள்பவர்களிடமிருந்து நைசாக பேசி பணம் கறப்பதிலும் வல்லவள்.
இப்படி ஒரு பெண்ணின் பார்வை தன் மகனின் பக்கம் பாய்கிறது என்று தெரிந்த பின் எந்த தாயால் நிம்மதியாக இருக்க முடியும். எப்படி அதை அனுமதிக்க முடியும். வீட்டுக்கு வராதே என்று ஆயிஷாவை தடுக்கும் பலம் கல்பனாவிடம் இல்லை. அதற்கு பல காரணங்கள் இருந்தன. அதனால் கல்பனா ஒரு முடிவெடுத்தாள். அது ஒரு தவறான முடிவு. தவறான முடிவு என்றும் கூட கூற முடியாது. அந்த முடிவால் அவள் வாழ்க்கை திசை மாறப் போவது அவளுக்கு அப்போது தெரியாது. ஒரு நல்ல குடும்ப தலைவியின் வாழ்க்கையில் நடைபெறக் கூடாத சம்பவங்கள் எல்லாம் அவள் முடிவால் அவள் வாழ்க்கையில் நடைபெற போகிறது என்பது அவளுக்கு அப்போது தெரியாது.
ஆயிஷாவை தடுக்க முடியாது என்றான பின் கல்பனா தன் மகனிடம் பேசுவது என்று முடிவு செய்தாள். அவனை எச்சரிக்க வேண்டியது தன் கடமை என்று நினைத்தாள். ஆயிஷா தன் மகனுக்கு வலை விரிக்கிறாள் என்று தெரிந்துக் கொண்ட அன்றே கல்பனா தன் மகனிடம் பேச முடிவு செய்தாள். காரணம் ஆயிஷா வலை விரித்தால் அதில் எவனாயிருந்தாலும் கண்டிப்பாக விழுவான் என்பதை கல்பனா நன்றாக தெரிந்து வைத்திருந்தாள். அதனால் தாமதித்தால் அவள் தன் மகனை ஆயிஷாவிடம் பறி கொடுக்க வேண்டியிருக்கும் என்று ஆயிஷாவின் நோக்கம் புரிந்த அன்று இரவே தன் மகனின் அறைக்கு சென்றாள் கல்பனா, பின் விளைவுகளைப் பற்றி தெரியாமல்.