எதுக்கு இத்தனை தூரம் கூப்பிடுற இங்கேயே விஷயத்தைச் சொல்லு என்று சொன்னேன் சுத்தி முத்தி யாராவது இருக்கிறார்களா என்று என் அக்கா பார்த்தாள், நான் எதுக்குடா பார்க்கிறாள் என்று நானும் சுற்றி முற்றி பார்த்தேன், பார்த்து விட்டு அவளை நேருக்கு நேராகப் பார்க்கும் போது ஓங்கி பளார் என்று என் கன்னத்தில் அறைந்து விட்டாள்.
நான் சற்றும் எதிர்பார்க்கவில்லை அவளது செய்கை என்னை அதிர்ச்சி ஆக்கியது, அதற்க்குள் இன்னொரு அரை விழுந்தது, கன்னத்தில் கை வைத்தபடி நானும் கோபமாக அவளைப் பார்த்தேன்.
அவள் இத்தனை வருடங்களில் என்னை கை வைப்பது இதுவே முதல் முறை, என்ன என்று நான் கேட்டேன் எதுக்காக என்னை அடிச்ச என்று கேட்டேன், ஷீலா யாருன்னு நினைச்சிட்டிருக்க என்றாள், யாரு என்றேன்?
அவ உனக்கு தங்கச்சி என்று சொன்னாள் எனக்கு ரொம்ப அதிர்ச்சியாக இருந்தது. இருவரும் கொஞ்சம் ஆசுவாசப் படுத்திக் கொண்டோம். மேல சொல்லு என்று கேட்டேன் இனி சொல்ல என்ன இருக்கு அவ்வளவுதான் அவ உன்னோட தங்கச்சி என்று மீண்டும் சொன்னாள்.
தங்கச்சினா எப்படி, நம்ம அம்மாவுக்கு பிறந்தவளா இல்ல, நம்ம அப்பாவுக்கு வேற ஏதாவது தொடர்பு மூலமாக பிறந்தவளா என்று கேட்டேன்.
இப்போதைக்கு என்னால் இவ்வளவுதான் சொல்ல முடியும். புரிஞ்சு நடந்துக்கோ, எனக்கு உன்மேல பயங்கரமான கோபம் என்று சொல்லி அவள் பாட்டுக்கு நடக்க ஆரம்பித்தாள். நான் வேகமாக போய் அவளது தோள்பட்டையை பிடித்து இழுத்து இப்ப சொல்ல போறியா இல்லையா என்று கோபத்தோடு சொன்னேன்.
மீண்டும் மவுனமாக தலையை குனிந்தபடி இருந்தாள் ஒழுங்கு மரியாதையா சொல்லிடு எனக்கு டென்சன் ஏத்தாத என்று அவளை மிரட்டினேன். ஷீலா எனக்கும் அப்பாவுக்கும் பிறந்த குழந்தை என்று சொன்னாள்.
எனக்கு தலையில் இடி இறங்கியது போல இருந்தது. சொல்லிவிட்டு அவள் பாட்டுக்கு நடந்து உள்ளே போய்விட்டாள். அதிர்ச்சியில் ஒருகணம் உறைந்தே போய் விட்டேன் நான்.
அதற்குள் என் மகள் வந்து என் தோள் பட்டையை பிடித்து குலுக்கினாள் அப்பா என்ன ஆச்சு என்ன ஆச்சு என்று கேட்டாள். ஒன்னும் இல்ல ஒன்னும் இல்ல வா வீட்டுக்கு போகலாம் என்று சொல்லி நான் நடக்க ஆரம்பித்தேன்.
நான் காரில் ஏறி விட்டேன் ஷீலா என்னை பாவமாக பார்த்தபடி இருந்தாள், என்னால் அவளை பார்க்க முடியவில்லை உள்ளே ஏதோ உறுத்தியபடி இருந்தது, சட்டென்று என் பார்வையை திருப்பிக் கொண்டேன்.
என் மகள் போகும் வழி எல்லாம் என்னப்பா என்னப்பா என்று கேட்டுக்கொண்டே இருந்தாள், நான் எதுவுமே சொல்லாமல் சீட்டில் படுத்தபடியே வந்தேன்.
நேராக வீட்டிற்கு சென்றதும் யாரிடமும் பேசாமல் என் அறைக்கு சென்று பூட்டிக்கொண்டு படுத்துவிட்டேன். இந்த விஷயத்தை யோசித்தபடியே இருந்தேன், இது எப்போது நடந்திருக்கும் எப்படி நடந்திருக்கும் இதெல்லாம் நடந்து கொண்டு இருக்கும் வரை நான் என்ன செய்து கொண்டிருந்தேன் என்று ஆயிரம் கேள்விகள் என் மனதில்.
இந்தக் கேள்விக்கான அனைத்து பதிலையும் என் அக்காவிடம் மட்டுமே நான் கேட்க முடியும் ஆனால் அவள் இனிமேல் இதைப் பற்றி பேசுவாளா என்கின்ற நம்பிக்கை எனக்கு இல்லை அவளை விட்டால் அப்பாவிடம் தான் கேட்க வேண்டும். எனக்கு அப்பா மீது அளவுகடந்த பாசம் இருந்தது, அது இப்பொழுது முழுவதுமாக கோபமாக மாறியது.
என்னை மீறி என்னை அறியாமல் இந்த வீட்டில் எந்த விஷயமும் நடக்காது என்ற நம்பிக்கையில் இருந்தேன் ஆனால் எனக்கு அறியாமல் இவ்வளவு பெரிய விஷயம் நடந்திருக்கிறது என்று நினைக்கும்போது எல்லோர் மீதும் எனக்கு கோபம் வந்தது.
அதை நினைக்க நினைக்க எனக்கு கோபம் அதிகரித்தது ஆத்திரம் தலைக்கேறியது ஒரு நிமிடம் கூட என்னால் இங்கே இருக்க முடியவில்லை. உடனே என் அக்காவைத் தேடி காலேஜ்க்கு சென்றேன். அங்கே போனால் கோவிலில் அமர்ந்து இருந்தாள் நான் அவளை கூப்பிட்டேன், என்னால் வர முடியாது என்று பதில் கூறினாள், நான் கோபமாக இப்பொழுது நீ வரவில்லை என்றால் அப்பாவை கொன்று விடுவேன் என்று சொன்னேன்.
அவள் அழுதபடியே என்னுடன் வந்தாள், வண்டியில ஏறு என்று அவளிடம் சொன்னேன், அவளும் வண்டியில் ஏறினாள், கொஞ்சதூரம் இருவரும் மெதுவாக சென்றோம். என்ன நடந்ததென ஆரம்பத்துல இருந்து கடைசி வரைக்கும் எதையும் மறைக்காம முழுசா என்னிடம் சொல்லு என்று அவளிடம் சொன்னேன்.
அமைதியாகவே இருத்தாள், நானும் அவள் ரிலாக்ஸ் ஆகட்டும் என்று விட்டுவிட்டேன். நீங்க ரெண்டு பேரும் இன்னும் தொடர்பு வெச்சிட்டு இருக்கீங்களா என்றேன், முறைத்தாள், உனக்கு அசிங்கமா இல்ல என்றேன், நீ என்ன யோக்கியனா நீ அம்மாவ காதலிக்கள என்றாள், நான் என்ன உன்னை மாதிரி புள்ளையா பெத்தேன், ஆஷிஷ் உன் பையனா இல்ல அவனும்… என்றேன்,
நான் கெளம்பறேன் என்று கோபமாக சொல்லி இறங்கினாள், செறி செறி மனுச்சிடு உட்காரு, என்ன நடந்துதுன்னு சொல்லு என்றேன்.
கொஞ்ச நேரம் அமைதிக்கு பிறகு பேச ஆரம்பித்தாள். சின்ன வயசுல இருந்து அப்பானா எனக்கு ரொம்ப பிடிக்கும்.
என்மேல ரொம்ப அன்பா இருப்பாரு, அப்பா மேல இருக்கிற அன்பு நான் வளர வளர காதலா மாறிடுச்சு. கொஞ்ச நாள்லயே நாங்க ரெண்டு பேரும் காதலிக்க ஆரம்பிச்சுட்டோம்
எங்க காதல் ரொம்ப நெருக்கமாகி நாங்க உடலால் இணைஞ்சிட்டோம். நாங்க அடிக்கடி வெச்சுக்கிட்ட உடலுறவுனால நான் கர்ப்பமாகிட்டேன், ரொம்ப நாள் கர்பத்தை மறைக்க முடியல, இந்த விஷயம் அம்மாவுக்கு தெரிஞ்சதும் என் மேல ரொம்ப கோபப்பட்டு அடிச்சுட்டாங்க ,
ஆனா அப்போ நம்ம அப்பா தான் என்னோட கர்ப்பத்துக்கு காரணம்னு அவங்களுக்கு தெரியாது, நான் வேற ஒரு ஆள் தான் காரணம்னு அம்மா கிட்ட பொய் சொல்லிட்டேன். இந்த விஷயத்தை அம்மா அப்பாகிட்ட சொல்லும்போது அப்பா என் மேல கோவப்படுற மாதிரி நடிச்சாரு ஆனா அவரு என்னை ரொம்ப அக்கறையா பார்த்துட்டாரு.
அப்போன என்மேல காற்ற அக்கறை நாள் போக்குல என் மேலயும் அவர் மேலயும் அம்மாக்கு சந்தேகம் வர காரணமாயிடுச்சு,
ஒரு தடவை உடம்புல மண்னெண்ணெய் ஊத்திட்டு என்ன நடந்ததுன்னு உண்மையை சொல்லு அப்படின்னு சொல்லிட்டாங்க அதனால வேற வழி இல்லாம நான் உண்மையை சொல்லிட்டேன், நான் உண்மைய சொன்ன உடனேயே அம்மா உடைஞ்சு போயிட்டாங்க.
ஒரு ஒரு வாரம் அம்மா யாரு கூடயும் பேசவுமில்லை, சாப்பிடவும் இல்லை கருவை கலைத்துவிடும் படி அம்மா என்கிட்ட சொன்னாங்க, அதன்படி நானும் சரின்னு ஒத்துக்கிட்டேன் மருத்துவச்சியை பார்த்தோம் ஆனால் கரு நல்லா வளர்ந்துடுச்சு இனிமே கலைச்சா உயிருக்கு ஆபத்து என்று சொல்லிட்டாங்க.
வேற வழி இல்லாம குழந்தையைப் பெற்றெடுக்க வேண்டிய சூழ்நிலை ஆயிடுச்சு. அந்தக் குழந்தை பிறந்ததுமே என் கண்ணுல கூட காட்டாம அம்மாவுக்குத் தெரிஞ்ச ஒரு ஆளுகிட்ட குழந்தையை தத்து கொடுத்துட்டாங்க. அதன்பிறகு அம்மா என்கிட்ட சரியா பேசுவதையே விட்டுட்டாங்க. அதனால எனக்கும் அப்பாவுக்கும் இருந்த உறவை நாங்க முறித்துக்கொண்டோம்.
இப்படியே ஒரு மூணு நாலு வருஷமா ஓடிச்சு. அதுக்கப்புறம்தான் எனக்கு ஒரு ஆளை பிடிச்சு கல்யாணம் பண்ணி வெச்சாங்க. நான் பண்ண பாவம் அதனாலேயோ என்னவோ அவரும் என்ன விட்டு சீக்கிரமாக போயிட்டாரு. ஆஷிஷ் மட்டும்தான் எனக்கு மிச்சம்.
இதோட என் வாழ்க்கையை முடித்துக்கொள்ளலாம்னு நினைச்சேன் ஆனா உன்னையும் அம்மாவையும் நினைக்கும்போது என்னால அப்படி முடிவு எடுக்க முடியல, அதனால உங்களுக்காவது நான் உபயோகமா இருக்கணும்னு, உயிர் வாழ முடிவு பண்ணேன்.
அதன்படியே நீயும் காலேஜ்ல நல்லா படிச்சு நல்ல வேலைக்கு போயிட்ட நம்ம குடும்பமும் ஓரளவுக்கு நல்லா மேல வந்துடுச்சு, சரி இனிமே என்னோட உதவி தேவை இல்லைன்னு சொல்லிட்டு வாழ்க்கையே வெறுத்து துறவியாய் போய்டலாம்னு முடிவு பண்ணிட்டு, நான் உங்கள எல்லாத்தையும் விட்டுட்டு வந்துட்டேன்.
கொஞ்ச நாள்லயே அம்மாவும் இறந்து விட்டார் என்ற செய்தி கேட்டு ரொம்பவே வருத்தமா இருந்துச்சு ஒருவேளை அவ சீக்கிரமா இறந்ததுக்கு நான் கூட காரணமாக இருக்குமோன்னு குற்ற உணர்ச்சி எனக்கு இன்னும் இருக்கு.
அந்த கோயிலுக்கு போன அப்புறம் தான், ஒரு பொண்ணு மூலமா ஷீலா தான் என்னுடைய குழந்தைங்கிற உண்மை எனக்கு தெரிய வந்துச்சு அப்போல இருந்து அவளுக்காக வாழனும்னு முடிவு பண்ணேன்.
சின்ன வயசிலேயே ரொம்ப கஷ்டப்பட்டு நிறைய அடிபட்டு கடைசியில என்கிட்டயே வந்து சேர்ந்தா என் பொண்ணு. ரொம்ப வெகுளியானவ, எல்லோரையும் சீக்கிரம் நம்பிடுவா, அப்பாவி அவ.
நான் செஞ்ச தப்பால பிறந்த குழந்தை அவ, அவ வாழ்க்கை தப்பாகிடக்கூடாது என்பதிலும் நான் ரொம்ப ஜாக்கிரதையாக இருந்தேன். அதனாலதான் என் உதவி வேணும்னு நீ என்னை கேட்ட போது கூட நான் அவளை உன்கிட்ட அனுப்பி வச்சேன்,
நீ அவளை நல்லா பாத்துக்குவ, நீ நல்லவன்னு நம்பி உன்கிட்ட அனுப்ச்சேன்,
ஆனா நீ இப்படி என் பொண்ணை மோசம் பண்ணுவன்னு நான் கனவில கூட நினைச்சு பார்க்கலை, எப்படி உன் மனைவிக்கு இப்படி ஒரு துரோகம் செய்ய மனசு வந்துச்சு என்றாள்.
நீ முன்னாடியே ஷீலா யார்னு சொல்லி இருந்தா இதெல்லாம் ஏதும் நடந்து இருக்காது, என்கிட்ட எதுக்கு மறைக்கணும்னு நெனச்ச என்றேன். என்கிட்ட பேசாத நீ பேச பேச எனக்கு உன்மேல ஆத்திரம் ஆத்திரமா வருது என்றாள்.
சரி என்று அதன் பிறகு நான் எதுவும் பேசவில்லை மீண்டும் அவளை அந்த கோவிலிலேயே போய் இறக்கிவிட்டுவிட்டு நான் வீட்டுக்கு கிளம்பி வந்துவிட்டேன்.
என் அக்கா நிலைமையை நினைத்து எனக்கு ரொம்பவும் கஷ்டமாக இருந்தது, அவள் செய்த பாவத்திற்கு பலனாக அவளுடைய மகளும் அனுபவிக்கிறாள் என்று நினைக்கும்போது அவளது நிலைமை பரிதாபகரமாக இருப்பதை உணர்ந்தேன்.
இதற்கு மத்தியில் எனது அப்பாவின் ஞாபகம் வந்தது. நினைக்கும் போது மிகவும் கோபம் வந்தது எனினும் இனிமேல் அவரது ஒவ்வொரு நடவடிக்கைகளையும் கண்காணிக்க வேண்டும் என்று முடிவுசெய்து அன்றைக்கே அப்பொழுதே அவரது அறையில் ஒரு ரகசிய கேமராவை வைத்தேன்.