தொடர்ந்து கதையை டாப்லே வைச்சிருங்க ரசிகர்களே….
அனைவருக்கும் என் அன்பான நன்றிகள்.
மதிய உணவு இடைவேளையின் போது யாருமில்லாத போது என்னை க்ளாஸில் நெருங்கிய பிரபா டக்கென்று என் கையில் எதையோ கொடுத்து விட்டு ஸாரி மிஸ் அன்னைக்கு ரொம்ப ஆசையா இருந்ததாலே உங்க பேண்டீயை எடுத்துட்டு போயிட்டேன். அதுக்கு பதிலா இதை வைச்சிக்கங்க என்று சொன்னான்.
நான் கையில் இருந்ததை பார்க்க, அது ஒரு புது பேண்ட்டீ.
டேய்… பொறுக்கி… என் புருசன் வீட்டிலே இருக்கும் போதே… சரியான ரவுடிப் பையா என்று அவனை செல்லம் கொஞ்சினேன்.
செம டேஸ்ட்டுடி….
ச்சீய்.. போடா…
அம்மு…
ஓ… இவனும் அம்மு என்கிறான். என் உடல் சிலிர்த்தது. கூதி உப்ப துவங்கியது.
அவனை கிறக்கத்தோடு பார்த்து சொல்லுடா என்றேன்.
உன்னை சீக்கிரமே போடனும்டி…
ஸ்ஸ்ஸ்…. டேய்.. பேசாம இருடா… யாராவது பார்த்துட போறாங்க….
யாரும் இல்லை… அம்மு என்னாலே முடியலைடி… இது வரைக்கும் இப்படி ஒரு விருந்து நான் சாப்பிட்டதே இல்லை… எவ்ளோ கொட்டுது தண்ணி உனக்கு…
டேய்… பேசாம இரு…
அவன் என்னை தொட நெருங்க, நல்லவேளை யாரோ வரும் ஓசை கேட்க இருவரும் விலகி நின்றுக் கொண்டோம்.
எக்ஸாம் நெருங்கிக் கொண்டிருந்ததால் இந்த வாரம் முதல் ப்ளஸ் டூ வகுப்புகள் மட்டும் ஞாயிற்றுக் கிழமையும் அரை நாள் நடக்கும் என்று பள்ளி நிர்வாகம் அறிவித்திருந்தது.
அன்று முதல் வாரம். ஏனோ ராகவ் ஆப்செண்ட். சுனிலும் ப்ரபாவும் வந்திருந்தார்கள். அந்த வகுப்பில் என் சப்ஜெக்ட்டை முடித்து விட்டு இன்னொரு வகுப்பிலும் ஒரு பீரியட் எடுத்து விட்டு வெளியில் வந்தேன். இனி எனக்கு வகுப்புகள் இல்லை. வீட்டுக்கு கிளம்பலாம் என்றால் பிரின்ஸிபல் ஆபிஸ் வேலைகளை கொடுத்து முடித்து தர சொல்ல நான் அந்த பைல்களை எல்லாம் எடுத்துக் கொண்டு மீண்டும் என் வகுப்பிற்கு வந்து அந்த வேலைகளை பார்த்துக் கொண்டிருந்தேன். மாணவர்கள் எல்லோரும் போய் விட்டார்கள்.
வேலை மதியமாகியும் முடிகிற மாதிரி தெரியவில்லை. பிரின்ஸிபல் எனக்கு வாட்ச்மேன் தாத்தாவை விட்டு மதிய உணவு வாங்கி வர சொல்லி கொடுத்தனுப்பினார். அதை பிரித்து அரைகுறையாக சாப்பிட்டு விட்டு மீண்டும் வேலைகளை கவனிக்க துவங்கினேன்.
அப்போதே மேகங்கள் வானத்தில் திரண்டு மழை வரும் போல இருந்தது. மழையில் மாட்டிக் கொள்ளக் கூடாது என்று வேகவேகமாக வேலைகளை செய்துக் கொண்டிருந்தேன். என்ன அவசரப்பட்டும் வேலைகள் முடிந்த போது மாலை மணி மூன்றாகி விட்டது. மழை லேசாக தூற ஆரம்பித்திருந்தது. அப்போது வகுப்புக்குள் சுனில் நுழைந்தான்.
அவனை பார்த்ததும் கொஞ்சம் அதிர்ச்சியாக இருந்தது. வகுப்பில் யாரும் இல்லை. அரை நாள் என்பதாலும், மழைக்கு பயந்தும் ஸ்கூலுமே காலியாகி இருந்தது. இவன் எதோ திட்டத்தோடு தான் வந்திருக்கிறான் என்று தோன்றியது.
நான் அவனை அதட்டலாக என்னடா நீ வீட்டுக்கு போகலை? என்று கேட்க…
அவன் குறும்பு சிரிப்போடு என் அருகில் வந்து அமுதா டீச்சர் தனியா மாட்டிருக்காங்க. சான்ஸை விட்டு வைக்கலாமா என்றான்.
நான் டேய் ஏற்கெனவே என் பர்மிசன் இல்லாம என்னை தொட ட்ரை பண்ணக் கூடாதுன்னு சொல்லிருக்கேனில்லே என்றேன்.
அவன் கோபமாக சரிடி… பர்மிசன் இல்லாம உன்னை தொட மாட்டேன். நான் சும்மா உனக்கு துணையா மூலைலே உட்கார்ந்திருக்கேன். உன்னை பார்த்துட்டாவது இருக்கலாமில்லே. இல்லை அதுக்கும் பர்மிசன் வாங்கனுமா என்றான்.
அவன் கோபம் எனக்கு சிரிப்பை வர வைத்தது. ஒரு புன்சிரிப்பை மட்டும் அவனுக்கு பதிலாக தர அவன் வகுப்பின் இடது மூலையில் போய் பெஞ்சில் உட்கார்ந்துக் கொண்டான்.