அவன் விந்தை சிந்த போகிறான் என உணர்ந்த மோகினி நீருக்குள் கழுத்தளவு இறங்கி அவள் கொங்கைகள் மத்தியில் அவன் சுண்ணியை வைத்து வேகமாகப் உருவினாள், அவன் சற்பமும் தண்ணீருக்கு அடியில் இவள் மார்பில் தன் நஞ்சை கக்கியது சிறு துளிகள் தண்ணிரை கிழித்து அவள் முகத்தில் வந்து அடிக்க மோகினி முகத்தில் அப்படி ஒரு முறுவல், “என்ன இதான் எனக்கு நீ காவல் செய்யும் லட்சணமா” என கேட்க மோகினியின் போதையில் இருந்து மீண்ட முருகன் ஒரு குற்ற உணர்ச்சியில் நின்றான், அதை அறிந்த மோகினி “அவன் கன்னத்தை எந்திய படி என்ன” என்றால். “ஒன்னுமில்ல நான் என் குயிலிக்கு துரோகம் பண்ணிட்டேன்” என்று தளர்ந்தான், “யார் அவள், என்ன துரோகம் இதில்” என மோகினி வினவ. “அவ என்ன கட்டிக போற புள்ள அவளுக்கு தான் என் ஆண்மையினு இத்தனை நாள் இருந்தேன் இன்னைக்கு இப்படி பண்ணிட்டேன்” என உடைந்தே போனான். எத்தனையோ ஆண்கள் அவர்கள் மனைவிக்கு தெரிந்தும் தெரியாமலும் தன்னை புணர்ந்த பின்பு பெருமை மட்டுமே அடையும் ஆண்மையை கண்ட மோகினி முதல் முறை இன்னும் திருமணம் செய்யாத பெண்ணிர்க்காக எங்கும் ஆண்மையை கண்டு சற்றே மனம் இலகினால், அவன் கைகளை பிடித்த படி “நீ தப்பு எதுவும் பண்ணல, சுயஇன்பம் பண்ணாத நினச்சு இத விட்டுடு” சொல்லி அவன் முகத்தை குனிந்து நோக்கினால். ஆனால் முருகன் முகம் தேறவில்லை, சரி இதுக்கு மேல் பேசினால் இன்னும் மனகசப்பு என உணர்ந்த மோகினி தன்னை சுத்தம் செய்து கொண்டு அருவியில் நனைய ஆரம்பித்தாள், அவள் தேகம் போல அவள் மனமும் மின்னியது நம் கண்களுக்கு.
சூரியன் மேற்கை நோக்கி இறங்க “ஆத்தா இன்னும் கொஞ்ச நேரத்தில இருட்டிடும் வேகமா என் கிராமத்திற்கு போகலாம் வா” என முருகன் அழைக்க மோகினியும் உடையை அணிந்து கொண்டு புறப்பட்டாள், இம்முறை அவள் அவனை தூக்க சொல்லவில்லை அவளே மெதுவாய் மலை ஏற ஆரம்பித்தாள்.
கதிரவன் இன்னும் கீழ் வானம் தொடும் முன்பே இங்கு இருட்டி போனது, குளிர் தென்றல் அவர்களை புத்துணர்ச்சி செய்ய.. அவர்களும் சரியாய் பெருஞ்சுள்ளி கிராமத்தை அடைந்தனர்.
முருகனும் மோகினியும் அந்தி சாயும் முன் பேருஞ்சுள்ளி கிராமத்தை வந்தடைதனர், அழகிய சின்ன கிராமம் அது.. ஒரு 10-20 மண் குடிசை பணை ஓலைகளை கொண்டு கூரை நெய்யபட்டு அழகாக இருந்தது, ஆங்காங்கே மலை ஆடுகளும், கோழிகளும் மேய்ந்த வண்ணம் இருந்தன, நெருங்கிய மரங்கள், கிளைகளில் அணிகள் என அனைத்தையும் ரசித்தபடி வந்தவள், முருகன் முகம் சலனபடுவதை பார்த்து என்ன என்று வினவினாள்..
முருகன் ஒரு வித குழப்பத்துடன் “எங்க ஊருல யாரையுமே காணும், இந்நேரம் கோழி கூடைக்குள்ள போன மாதிரி எல்லாரும் குடிசைக்கு உள்ள கிடப்பானுவலே” என்ற கேள்வியோடு மெல்ல ஓடலானான். மோகினி அவன் சொன்னதை கேட்ட பின்புதான் ஆமாம் இங்கே யாரும் மனிதனே இல்லயே, அணில் வரை கவனித்த நாம் அதை எப்படி மறந்தோம் என்று யோசித்த படியே நடக்க, மெல்ல மெல்ல முருகனின் ஓட்டம் வேகம் பிடித்தது.
மோகினிக்கோ நல்ல பசி, காலை அந்த சேவகன் சமைத்த உணவை உண்டது, இப்பொழுது அந்தியே சாய்ந்து விட்டது, பாவம் அவள் கொடி இடை மேலும் நலிந்தது. இருப்பினும் தனியாக இருக்க அஞ்சி முருகனை விரட்டி சென்றால்.
அங்கே ஊரில் உள்ள ஒரு பெரிய ஆலமரத்தில் அந்த மொத்த சனமும் சற்றே சலசலப்புடன் கூடி நின்றது. முருகன் கூட்டத்தை விளக்கி வேகமாய் செல்ல மோகினி அங்கே ஒரு பெரியவர் மயங்கியவன்னம் இருப்பதையும் அவரின் தலை அருகே ஒரு இளம் பெண் அமர்ந்து அழுத வண்ணம் தன் சீலை முந்தியால் அந்த பெரியவருக்கு விசிரிக்கொண்டே அமர்ந்து இருந்தாள்.
மோகினிக்கும் ஏதோ இளக்கம் வர உடனே அவளும் சட்டென மான் போல ஓடினாள். முருகன் அந்த பெரியவர் அருகில் சென்றதும் அவர் அருகில் அமர்ந்து இருந்த பெண்ணை பார்த்து “என்ன குயிலி என்ன ஆச்சு, நம்ம பெருசுக்கு” என்று வினவ “தெரியல மாமா, எதோ வேசக்கடி போலயே, நாங்களும் எல்லாம் பண்ணி பார்த்துட்டோம் உடம்புல பாம்பு பல்லு தடமே இல்ல, தெளு கொடுக்கும் இல்ல” என்று குயிலி அழுக முருகனும் செய்வது அறியாது முழித்தான் பிறகு எதோ யோசனை வந்தவனாய் “ஆமா நம்ம மருத்துவச்சி பவள கிழவிய கூப்பிட்டு வரவா” என கேட்க, அதற்கு குயிலி “இல்ல மாமா கிழவி கோட்டையூர் வரை போயிருக்காம், அங்க இருந்து வரவே 3 நாள் ஆவுமே” என கூறிய படியே “மாமா பெருசு நம்மள விட்டுடு போக போவுது” என கதறி அழ. துரிதமாய் செயல் பட ஆரம்பித்தாள் மோகினி.
Our kathaiya mutikama next kathaiku yathukiya pora