மதுமிதா Part 4 68

அவன் ஒரு கனமான மரக் கதவுக்கு முன்னால் நின்று அதைத் திறந்தான்.

ஜான்: உள்ளே வா. நான் கூட்டங்களில் மூழ்காதபோது நான் என் பெரும்பாலான நேரத்தை செலவிடும் இடம் இதுதான் இனி இது நாம் வாழும்யிடம்

மது மெதுவாக உள்ளே நுழைந்தான். அறை பிரமாண்டமாக இருந்தது, ஆனால் தனிப்பட்டதாக இருந்தது – பாயும் திரைச்சீலைகள் கொண்ட உயரமான ஜன்னல்கள், மூலையில் ஒரு செதுக்கப்பட்ட மேசை, கொலோனின் லேசான வாசனை மற்றும் காற்றில் புத்தகங்கள்.

ஜானின் சில ஜாக்கெட்டுகள் ஒரு ஸ்டாண்டில் அலட்சியமாகத் தொங்கிக் கொண்டிருந்தன, பால்கனியில் இருந்த ஒரு சாம்பல் தட்டு இன்னும் புகையின் தடயத்தைக் கொண்டிருந்தது.

மது லேசாகச் சிரித்தாள்.

மது: அப்படியானால், உலகத்திலிருந்து மறைந்திருக்கும் இடம் இதுதான்.

ஜான் (சிரித்தபடி): அப்படிச் சொல்லலாம். இங்கே அமைதியாக இருக்கிறது… சிக்கலானது குறைவு.

ஜான் அவளை இழுத்து அவள் உதட்டை சப்பினான் அவள் குண்டியை கசக்கினான்

அம்மா இருகாங்க ……….ஷ் …….வந்துர போறாங்க

ஜான் : அவங்களுக்கு எல்லாமே தெரியும் டி

அவள் ஜன்னலுக்கு நடந்து சென்று கீழே உள்ள பரந்த தோட்டத்தைப் பார்த்தாள்.

மது: மக்கள் கனவு காணும் அனைத்தும் உன்னிடம் உள்ளன. ஆனால் நீ இன்னும் தனிமையாகத் தெரிகிறாய்.

ஜான் உடனடியாக பதிலளிக்கவில்லை. அவன் சுவரில் சாய்ந்து அவளைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தான்.

ஜான்: நீ எல்லாத்தையும் கவனிக்கிறாய். ஆனால் இனி எனக்கு அந்த கவலையில்லை நீ என்கூட இருக்கும் வரை

மது: நீ சொல்லாதது மட்டும்தான். இனி இந்த மொடரடான நான் தான் பத்துக்கணுமா என்று சொல்ல கண்ணடித்தாள்

ஜான் அவளை நெருங்கும் முன் அவள் ரோசிஸியிடம் சென்றாள்

ஜான் பின் தொடர்ந்து கிட்சேன் சென்றான்

அங்கு மது ரோசிஸி கிட்சேன் நின்று ரோசிஸி உதவி செய்வதுபோல் பாவலா காட்டி கொண்டு இருந்தாள்

ஜான் பின் சென்று அவள் இடுப்பை பிடித்து கசக்கினான் …

அவர்களுக்கிடையேயான அமைதி ஆழமடைந்தது – சங்கடமாக இல்லை, ஆனால் அர்த்தத்தால் கனமானது.

நீண்ட நேரம், இருவரும் எதுவும் பேசவில்லை. பிறகு ரோசிஸி திரும்பி பார்த்து சிரித்துக்கொண்டு அங்கு இருந்து கிளம்பிவிட்டாள் மதிய வெளிச்சம் அவர்களை ஒரு சூடான ஒளியில் நனைத்தது, வெளியே நகரத்தின் தொலைதூர இரைச்சல் தவிர காற்று அமைதியாக இருந்தது.

ஜான் அவள் முகத்தில் இருந்து ஒரு முடி இழையை உதறிவிட்டு கையை நீட்டினான் இடுப்பு தடவிக்கொண்டு அவள் கன்னத்தில் முத்தம் கொடுத்துகொன்டே இருந்தான்

மதுவின் மூச்சு லேசாக நடுங்கியது. அவள் அவன் கண்களைப் பார்த்தாள், அதிகாரமோ செல்வமோ இல்லை – தன்னைச் சுற்றி சுவர்களைக் கட்டிக்கொண்டு இறுதியாக யாரையோ உள்ளே அனுமதிக்கும் ஒரு மனிதன்.

அவள் லேசாக வெக்கபட்டு சிரித்தாள் , கண்கள் மென்மையாக இருந்தன.

டெல்லியின் இரவு நேரப் போக்குவரத்தில் கார் சறுக்கிச் சென்றது.
ஜானுக்கு அருகில் மது அமைதியாக அமர்ந்திருந்தாள், அவள் கண்கள் கடந்து செல்லும் விளக்குகளில் நிலைத்திருந்தன. உள்ளே, அவள் மனம் இன்னும் ரோசிஸி வார்த்தைகளில் இருந்தது.

நீண்ட மௌனத்திற்குப் பிறகு, அவள் மெதுவாகப் பேசினாள்.

மது: ஜான்… உன் அம்மா ராமை பற்றிக் கேட்டபோது நான் பயந்தேன்.

ஜான் லேசாகத் திரும்பி அவள் முகத்தைப் பார்த்தான்.

ஜான்: ஏன் பயம் செல்லம் உனக்கு ?

அவள் குரல் கொஞ்சம் சலசலத்தது.

மது: ஏன்னா இந்த மக்கள் எப்போவும் நியாயந்தீர்க்கிறார்கள், ஜான். அவர்கள் எப்போதும் அப்படித்தான். நீ என்ன செய்தாய் என்று அவர்கள் பார்ப்பதில்லை – உன் திருமணம் தோல்வியடைந்தது மட்டுமே.
அவன்… என்னை இன்னோரு பெண்வோட கம்பர் பண்ணி என்னை அவமானப்படுத்தினான். . ஆனாலும், நான் அதை சகுச்சுகிட்டேன் ஒன்றாக வைத்திருக்க முயற்சித்தேன். ஆனால் அவன் ஏமாற்றியபோது… எனக்குள் ஏதோ உடைந்தது.

ஜான் குறுக்கிடவில்லை. அவன் அமைதியாகக் கேட்டான்.

மது : உன் அம்மா கேட்டப்போ, அவங்க என்னை வித்தியாசமாப் பாக்குவாங்கன்னு நினைச்சேன். ஆனா அவங்க பார்க்கல. அவங்க சிரிச்சுட்டு சொன்னாங்க—மருமகளே , வாழ்க்கை பெண்களை அதிகம் சோதிக்கும் , ஆனா அது அவங்களை தப்பா நினைக்காது.

மது அவனைப் பார்த்தா, அவங்க கண்கள் மின்னின.

மது: ஏன்ன்னு கூட எனக்குத் தெரியல, ஆனா அந்த நிமிஷம்… அது எனக்குள்ள ஏதோ ஒரு விஷயத்தை குணப்படுத்துது.
ஜான் ஒரு மெல்லிய புன்னகையை அளித்தான் .

ஜான்: அது அம்மா . அம்மாக்கு உன்னிய புடிச்சருக்கு போல

மது மெதுவாக தலையசைத்தாள், அவள் குரல் கிட்டத்தட்ட ஒரு கிசுகிசுப்பு.

மது: நான் அவளைச் சந்திப்பதற்கு முன்னாடியே அவளைப் பத்தி பயந்தேன். இப்போ, நான் அவளை ரொம்ப நாள் முன்னாடி சந்திச்சருக்கணும் . ஏன் அவங்க கூப்பிட உறவு உண்மையாக கூடாது தோணிச்சு

கார் அவங்க பிளாட் முன்னாடி நின்றது. சொல்லப்படாத உணர்ச்சிகளின் பாரத்தை உணர்ந்து, சில நொடிகள் அமைதியாக அமர்ந்தனர்.

ஜான் அவளை மெதுவாகப் பார்த்தார்.