அம்மா… நீங்க எதுக்கு இதெல்லாம்?
பூஜிதா மற்றத் துணிகளை கொடுத்துவிட்டு. ஜாக்கி ஜட்டியை கையில் வைத்து தடவியபடி,
இது யாரோடது? உங்க வீட்டுக்காரருதா? இவ்ளோ பெருசா இருக்கு…- பூஜிதா
அம்மா அதக் குடுங்க… எங்கூட்டுக்காரர் எங்க இதெல்லாம் போடுறாரு? இது என் மவன் காமராஜுது… – சரசு
பூஜிதா கொடுப்பது போல வந்து பின்னால் இழுத்து,
உண்மைய சொல்லுங்க… உங்க மகனுதா இது? இவ்ளோ பெருசா இருக்கு… – பூஜிதா
ஆமாம்மா… நெசமாலும் அவனுது கொஞ்சம் பெருசுதான்… பாத்தா அசந்துடுவீங்க… என்று சொல்லி சரசு நாக்கை கடிக்க,
பரவாயில்ல… நல்ல சைஸ்தான்… அப்ப போட்டி டாஸ்க்லாம் ஈஸியா ஜெயிக்கலாமே… என்றபடி பூஜிதா சரசிடம் ஜட்டியை கொடுக்க, வாங்கியபடி
என் மவன்லாம் நல்லதான்மா பன்றான்… எனக்குதான் கொஞ்சம் கூச்சமா இருக்கு… டாஸ்க்கும் கொஞ்சம் வெவகாரமா இருக்கறதால, மவனோட எப்படின்னு தயக்கமா இருக்கு….
தயக்கமே கூடாது தைரியமா பண்ணுங்க… சின்ன பையனே ரெடியா இருக்கான்… உங்களுக்கென்ன?
ஆட்டத்துலருந்து நீக்கிட்டாங்களே… இனிம எப்படிம்மா?
உங்க பையன் வந்ததும் உங்க கேம் அக்கவுண்ட்க்கு போக சொல்லுங்க… அதுல செகண்ட் சான்ஸ் ஒரு பட்டன் இருக்கும்… அத கிளிக் பண்ணா கேம்ல நீங்க கலந்துக்கலாம்…
அப்படியா?
ஆமாம்… ஆனா இந்த சான்ஸ மிஸ் பண்ணிறாதீங்க… பணமும் போயிரும்… பரிசும் போயிரும்…
சரிம்மா… கலந்துக்கிறேன்… என்றபடி மகனுடைய ஜட்டியை துவைக்கத் தொடங்குகிறாள்.
பூஜிதா காமராஜ் ஜட்டியை தொட்டக் கையை முகர்ந்து பார்த்தபடி நடந்து போகிறாள்.
இரவு 8.00 மணி
வீட்டிற்கு வந்த நான் ரூமுள்ளே சென்று ஃப்ரெஷ் அப் ஆகி வந்தேன். அதற்குள் என் மகள் டின்னர் ரெடி செய்து வைத்திருந்தாள். அதை இருவரும் சாப்பிட்டு முடித்தோம். இருவர் மனதிலும் இன்றிரவு என்ன நடக்குமோ என்ற ஆர்வம் ஓடிக் கொண்டிருந்தது. வழக்கமாக ஃபுல் நைட் பேண்ட் போடும் நான் இன்று ஷார்ட்ஸ், மேலே டி ஷர்ட் அணிந்திருந்தேன். என் மகள் வழக்கம் போல் பாவடையும் மேலே லூஸான ட் ஷர்ட்டும் அணிந்திருந்தாள்.
அப்பா போலாமா?
இல்லம்மா இன்னைக்கு இங்க இருந்தே பாப்போம்… ரிஸ்க் வேணாம்…
ஓகேப்பா…
லேப்டாப்பை ஓபன் பண்ணி கேமரா ஆப்பை கிளிக் செய்தேன்.
புவனா வீட்டில் கணவன், மகன் குமார், கிழவி சாப்பிட புவனா பறிமாறினாள். கணவன் வீட்டில் இருப்பதாலும் சண்டை இப்போதுதான் ஓய்ந்திருப்பதாலும் அங்கு எதற்கும் வாய்ப்பில்லை.