என் வாழ்க்கை 1 93

சொற்ப கூட்டம் தான். இதற்கு முன்னாள் ஐம்பது கிலோமீட்டர் தொலைவில் ஒரு பெரிய நிலையம் உண்டு பெரும்பாலும் எல்லோரும் அங்கு இறங்கி விடுவார்கள். அம்மாவும் இறங்கினாள். மூன்று நாள் பயணம் ஆனால் கையில் பை எதுவுமே இல்லை. கண்கள் கலங்கி நின்றாள். எனக்கு ஒன்னும் புரியவில்லை. என்ன ஆச்சு என்று கேட்டேன். யாரோ அவளுடைய பொருட்களை எல்லாம் திருடி விட்டார்கள் போல. அவளது உடமைகள் எனக்காக ஆசை ஆசையாக செய்து வந்த பலகாரங்கள் எல்லாம் காணாமல் போய்விட்டது. சரி பரவாயில்லை பார்த்துக்கொள்ளலாம் என்று சொல்லி அவளை அழைத்துக்கொண்டு கிளம்பினேன். ஒரு ட்ராவல்ஸ் வண்டியை எடுத்து வந்து இருந்தேன். அந்த வண்டி எடுக்க நான் என்னுடைய இரு சக்கர வாகனத்தை எடுத்துக்கொண்டு காட்டுப்பாதையில் வந்து பின்னர் வண்டி எடுத்துக்கொண்டு வந்தேன். நதிக்கரையில் கொண்டு வந்து இறக்கி விட்டான். அவனுக்கு பணம் கொடுத்து விட்டு அங்கு இருந்து படகு மூலமாக கரையை கடந்து சென்றோம். அம்மா மலங்க மலங்க விழித்துக்கொண்டு இருந்தாள். எவ்வளவு தூரம் போகணும் என்று கேட்டாள். நான் சிரித்துக்கொண்டு வா போனதற்கு பிறகு நீயே தெரிந்து கொள்வாய் என்று சொன்னேன். நான் என்னுடைய வண்டியை நிறுத்தி இருந்த இடத்தை அடைந்த போது மணி ஐந்தை நெருங்கி கொண்டு இருந்தது. வானம் தூறலுடன் இருந்தது. வண்டியில் கிளம்பினோம் காட்டு வழி பாதை. அங்கங்கே காலை நேர விலங்குகள். யாருமில்ல காட்டின் வழியே சென்று தோட்டத்தில் என்னுடைய வீட்டை அடைந்தோம். வீடு என்றால் பெரிய வீடு எல்லாம் இல்லை. ஒரு ரூம். குளியலறை கழிவறை உண்டு. வீட்டின் பின்னல் ஒரு சின்ன ஆறு ஓடுகிறது. நான் குளிப்பது எல்லாம் அங்கு தான். எப்பொழுதும் வற்றாத ஆறு. ஆனால் குரங்குகள் யானைகள் அடிக்கடி வரும். அம்மாவுக்கு இப்பொழுது பயம் வந்தது. ஆனால் வேறு வழி இல்லை. அக்காவும் கல்யாணம் ஆகி கோவை சென்று விட்டாள். எல்லோரையும் விசாரித்தேன். டீ போட்டு கொடுத்தேன். கொஞ்சம் ஓய்வு எடுக்க சொல்லி விட்டு நான் தோட்டத்தை சுற்றி வர சென்றேன். மாதத்தின் கடைசி வரம் என்பதால் சனி மற்றும் ஞாயிறு விடுமுறை. யாரும் வர மாட்டார்கள். அந்த மாதிரி சமயங்களில் நானும் சில சமயம் வேலையாட்களுடன் மழைக்கு செல்வேன் அங்கு மலைசாரயம் கொடுப்பார்கள். நன்றாக குடித்து விட்டு வருவேன். நல்ல கோழி சமையல் சாப்பிடுவேன். ஒரு முறை அங்கு இருந்த ஒருத்தியை ஒத்து இருக்கிறேன். மற்றபடி நமக்கு கை அடிக்கும் பழக்கம் ரொம்ப ரொம்ப கம்மி. நான் எல்லா இடங்களையும் சுற்றி பார்த்து விட்டு வருவதற்கு கிட்டத்தட்ட மூன்று மணி நேரம் ஆனது. அம்மா அசந்து தூங்கி கொண்டு இருந்தாள். முந்தானை விலகி முலை தெரிய தூங்கினாள். (நண்பர்களுக்காக எழுதினேன்). இந்த நிமிடம் வரை தவறான கண்ணோட்டத்தில் பார்த்ததே இல்லை. நானே சமையல் செய்தேன். அம்மாவை மதியம் எழுப்பி சாப்பிட வர சொன்னேன். குளிக்கணும் என்று சொன்னாள். அப்பொழுது தான் யோசித்தேன் ஆஹா இவளுக்கு மாற்று துணி இல்லை. நான் ஊருக்கு வரும்பொழுது அவளுடைய ஞாபகமாக ஒரு புடவை எடுத்து வந்து இருந்தேன். அதை எடுத்து இதை மாற்றி கட்டிக்கொள்ள சொன்னேன். இரண்டு நாட்களில் மலை மக்கள் வந்தவுடன் ஏதாவது துணி எடுத்து வர சொல்கிறேன் என்று சொன்னேன்.

1 Comment

Add a Comment

Leave a Reply

Your email address will not be published.