“நீயும் வாடி என் செல்லம்… என் முலையில பால் குடிடி செல்லம்..” என செல்லமாக
டி போட்டு அவளை அப்படியே அவளின் இடது முலைக் காம்பில் காட்ட..அபிநயா
கவிதாவின் பெருத்த நீண்ட… என் மேலிருந்த பாசமோகத்தால்
விறைத்திருந்த காம்பை
சட்டென்று வாயால் கவ்விக் கொண்டு பால் குடிக்க ஆரம்பித்தாள்..
கவிதாவின் முகத்தில் பரவச புன்னகை மலர்ந்தது… அப்படியே இடது பக்க காம்பை என் வாய்
அருகே எடுத்து வர..என் வாய் அதனை அதன் உயிர்ப் போல கவ்வியது…
நான் சப்ப சப்ப என் வாயில் புளிப்பு நிறைந்த இனிப்பு பால் நிறைந்து..நான் விழுங்க விழுங்க
என் வயிற்றினுள் சென்றுக் கொண்டிருந்தது..கவிதாவே என்னுள் சென்றுக் கொண்டிருப்பதாக
பட்டது… இவ்வளவு நாள் அடிக்கிக்கொண்டிருந்த ஆசையை பூர்த்தி செய்ய அசுரத்தனமாக
உறிஞ்சிக் கொண்டிருந்தேன்..
நானும் அபிநயாவும் அவளிடம் பால் குடிக்க கவிதா பரவச நிலைக்கு சென்றுக் கொண்டிருந்தாள்..
“சிவா… இந்த மாதிரி நான் பால் தர்றேலேன்னு என் மேல கோவமா…” எனக் கேட்டாள்..
நான் ஆமாம் என்பதை போல தலையை ஆட்ட…அந்த ஆட்டத்தின் அதிர்வலைகள் அவளின்
பெருத்த முலையில் தெரிந்தது…
“சிவா..அப்பவும் சொன்னேன் இப்பவும் சொல்றேன்… நீ நினக்கிற மாதிரி நடக்காததுக்கு
ஒரு காரணம் இருக்கு..” என நிறுத்தினாள்.
எங்கே வாயை காம்பிலிருந்து எடுத்து விட்டால் அந்த கணம் நேரம் வீணாகி விடுமோ என நினைத்து
என்ன காரணம் என்பதை போல என் கண்களால் கேட்டேன்….
கவிதா என் கண்களை பார்த்துக் கொண்டே…
“அந்த காரணத்தை இன்னும் ஒரு வாரத்துல நீ தெரிஞ்சிக்கப் போறே…. நீ என் மேல
உண்மையான நம்பிக்கை வெச்சுருக்கேன் தெரியுது… இப்ப உன்னை என்கிட்ட கொடுத்துட்டு
ஒரு குழந்தையா மாறிட்டே… அதனால என் அந்தரங்கத்தை எல்லாம் உன்கிட்டே சொல்றதுதான்
சரி.. மனசு அந்தரங்கமா சில விஷயங்களை சிந்திக்கும்… அது நல்லதாக இருக்கும் கெட்டதாக
இருக்கும்… அதை ரெண்டையும் உனக்கு நா இனிமே உனக்கு சொல்ல போறேன்… ஏன்னா
இனிமே அப்படி சொன்னா உன் மனசுக்கு தாங்கும் சக்தி வந்திருச்சு… எனக்கு அதுதான்
வேணும் சிவா…என் மனசு அங்கலாய்ப்பெல்லாத்தையும் சொல்ல என்னை போல
இன்னொரு மனசு எனக்கு வேணும் சிவா… என் மனசின் ஆசையை எல்லாத்தையும் பார்த்து
புரிஞ்சி பயப்படாம நடந்துக்கற…பக்குவம் உனக்கு வந்திருக்குனு நான் நம்புறேன்.. ” என்று
சொன்னவளின் முகத்தில் ஒரு பரிதாபமான ஏக்கத்தை பார்த்தேன்… என்னிடம் கெஞ்சுவதைப்
போலிருந்தது..
நான் பதறி..காம்பிலிருந்து பாலொழுக..
‘கவி… இனிமே நா வேற உன் மனசு வேறயில்ல… உன் மனசு என்ன நினைக்குதோ அதேதான் நானும்
நினைப்பேன்…செய்வேன்… அப்படியிருக்கும் போது புரியாம போறது பிடிக்காம போறது செய்யாம
போறதுக்கே இடமில்ல…என் மனசை உன் கிட்ட தந்து குழந்தையாயிட்டேன்… இனிமே
எல்லாம் நீதான்… அதேப் போல என் மனசுக்கு நீதான் கவி.. உன் மனசுக்கு நாந்தான் கவி.. உன்
மனசுக்கு நா பாதுகாவலனாக நம்பிக்கையானவனாக இருப்பேன்” என்று…
அவளை கழுத்தை சுற்றி கையை போட்டு அணைத்தேன்…
அந்த கணத்தில் நாங்கள் தாயும் சேயும் போல ஒன்றாகிவிட்டோம்… ஒரு பேரானந்தம்
எங்களிருவரிடத்தில் குடிக்கொண்டது… கவிதா மனதில் நான் பார்த்திராத சாந்திக் பரவியிருந்தது..
அவள் மனம் பாதியானதாக உணர்ந்தேன்… மீதி பாதி என்னிடத்தில் குடிப்புகுந்துவிட்டது..
“சிவா… நான் சொல்லப் போற காரணம் உன்னால தாங்கிக்க முடியாம இருக்கலாம் என
நினைத்தேன்..பட் இப்ப உன் கிட்ட எதை வேணும்னாலும் சொல்லலாம் என தெம்பு வந்திருச்சு..
ஒரு வாரம் வெயிட் பண்ணு சிவா..”
“சரி..கவி..” என்று ஆமோதித்தேன். முன்மாதிரியெல்லாம்… இப்ப சொன்னால் தான் என்னவாம்..
என்கிற எதிர்ப்பு எண்ணம் வரவில்லை எனக்கு. .
நான் என்னையறியாமல் புது மனிதனாக இல்லையில்லை குழந்தையாக அவள் புது பெண்ணாக
இல்லையில்லை தாயாக மாறிவிட்டாள்…
“பால் குடிச்சது போதும் சிவா..” என்றாள், நானும் புரிந்து எழுந்து உட்கார்ந்தேன்…
அவளை ஏக்கத்துடன் யாசித்தப்படி அன்பாக பார்த்தேன்… என்னை அவள் நோக்க..
எங்களிருவரின் உணர்ச்சிக்கு வடிகால் கலவித்தான் என புரிந்தது…
கவிதா அபிநயா சப்பிக் கொண்டிந்த காம்பை அவள் வாயிலிருந்து இழுத்து வெளியே
எடுத்தாள்…பால் அவள் வாயிலிருந்து ஓழுகியது…
”அபி குட்டி…இப்ப அப்பாவும் அம்மாவும் அப்பா அம்மா விளையாட்டு விளையாட
போறோம்…டிஸ்டர்ப் பண்ணாம இருடி..என் செல்லம்…” என அவளை கொஞ்சியவாறு படுக்கையின்
மூலையில் கிடத்தினாள்..
நின்று என்னை பார்த்தவாறு சேலையையும் பாவாடையும் கலைந்து ஜட்டியை கழட்டி..
பார்க்க பார்க்க திகட்டாத அவள் அம்மணத்தை என் கண்களுக்கு பரிசாக்க
பரவசத்தின் எல்லைக்கே சென்ற நான் அவளை கட்டிப்பிடித்து என் உடலின் ஸ்பரிசத்தை அவளுக்கு
கடத்தினேன்..
அப்போது அவளின் அந்தரங்கத்தை தொட்டு அறியப் போகும் பயம் என்னை தொற்றிக் கொண்டது..
அப்படியே என்னை கட்டிலுக்கு இழுத்தாள்… அவள் மேல படர்ந்தேன்… அவளின் உறுப்பை
சுவைக்க ஆசையா இருந்தது…கீழே சரியத் தொடங்கினேன்… என்னை தடுத்து…
“சிவா…ஏற்கனவே அங்கே வெட்டாத்தான் இருக்கு… தெருவல நீங்க கட்டிப்பிடிக்கும் போதே…
அங்கே வெட்டாக ஆரம்பிச்சிடுச்சி… நமக்கு வேற டைம் இல்ல.. சீக்கிரம் முடிச்சுடுங்க..
ஐம் இன் மூட் நவ்..” என்றாள்.
அகற்றிய அவள் தொடையிடையே என் இடுப்பை பொறுத்தி என் உறுப்பை அவளின்
உறுப்பின் துடித்துக் கொண்டிருக்கும் வாசலில் வைத்தேன்… இரு உறுப்புகளும் படபடத்துக்
கொண்டிருந்தன…இதுவரை நாங்கள் பார்த்திராத கலவிக்கு எல்லாம் தயார் நிலையில்
இருக்க…
அப்போது..புரியாத மழலை மொழியில் அபிநயா நாங்கள் இருக்கும் நிலையை பார்த்து
சத்தமாக சிரித்துக் கொண்டிருப்பதை பார்த்தேன்…
எனக்கு சிறு தயக்கம் ஏற்பட்டது…அவளிடம் விளையாட்டு காட்ட மனம் ஏங்கியது..
கவிதாவின் வலது முலைக்காம்பை அபிநயா பக்கம் திருப்பி திருக…அதிலிருந்து பால்
பீய்ச்சியடித்து அபிநயா மேல் தெறித்தது..அபிநயா மேலும் கைகளை கால்களை ஆட்டியப்படி
சிரித்தாள்…நான் மேலும் மேலும் பாலை அவள் மேல் பீய்ச்சியடித்து விளையாட…
அபிநயா ஆனந்தத்துடன் சிரிக்க நானும் அவளுடன் சேர்ந்து சிரிக்க…கவிதாவும் எங்கள் சிரிப்பில்
சேர்ந்து ஐக்கியமானால்…
அங்கே ஒரே சிரிப்பு மழை….கவிதா அபிநயா பக்கம் தன் தலையை முழுமையாக
திருப்பி…
“என்னடா அபிநயா…அப்பா என் மேல இப்படி படுத்திருக்காறேனு பார்க்குறீயா..
ஒரு பொண்ணா வளர்ந்துட்டா இப்படியெல்லாம் பண்ணித்தான் ஆகனும்..
இப்ப உனக்கு புரியாது செல்லக்குட்டி நீ பெரியவளானா உனக்கு எல்லாமே புரியும்..
பொண்ணுங்கன்னா காலை விரிச்சுகிட்டே இருக்கனும்… பல பேருக்கிட்ட விரிச்சா…இந்த
பாழாப் போன சமூகம் நம்மளை அசிங்கா கூப்பிடும்… அதான் நாம பத்தினி காமிக்கனும்னா..
நமக்கு புடிக்குது புடிக்கிலியோ ஒருத்தன்கிட்டேதான் நம்ம காலை விரிச்சு காமிச்சுக்கிட்டே இருக்கனும்..”
என்று அந்த புரியாத பிஞ்சுவிடம் பெரிய பெரிய விஷயங்களை சொன்னாள். அது அவள்
அந்தரஙகமா எனக்கு சொல்லுவதைப் போலிருந்தது..
“நா..அந்த மாதிரி ஆளா..கவிதா..உன்னை எனக்கு போகப் பொருளா பார்க்கும்
ஒரு ஆளா..” என வலியுடன் கேட்டேன்..
“இந்த நிமிஷத்துலிருந்து இல்ல சிவா…. ஆனா இதுக்கு முன்னாடி…நீ என்னை அன்பு
மனைவி..காதல் கீதல் என சொல்லிகிட்டிருந்தாலும்..உன் அடிமனசுல…என் மனைவி
ஒரு பத்தினியா என சோதிச்சு பார்க்க..நா என்னை பத்தினி என உங்ககிட்ட நிரூபிக்க..
தினம் தினம் என் காலை உங்க கிட்டத்தான் விரிச்சுகிட்டு இருந்தேன்..”
இதைக் கேட்டவுடன் என் மனதில் எல்லா வலிகளும் ஏற்பட்டு உடல் துடித்து என் கண்கள்
வழியே கண்ணீர் வந்தது… அதை துடைத்தப்படி கவிதா..
“ஆனா…இந்த நிமிஷத்திலும் நீ அந்த மாதிரி இல்ல சிவா… நான் காலை விரிக்கலேன்னாலும் பயப்பட
தேவையில்லை…இப்போதிலிருந்து என்னை என் புருஷன்கிட்ட நிரூபிக்க நான்
தினம்தினம் என் காலை விரிக்க தேவையில்லை.. என் சிவா அதை புரிஞ்சிப்பாரு தப்பா
எடுத்துக்க மாட்டாரு…என் மனசு ஆசையோ அதை அவரு செய்வாரு…” என்று உச்சக்கட்ட
உணர்ச்சிகளின் குவியலாக வெடித்தாள்..
கவிதாவின் ஆழ்மன அந்தரங்கத்தை கேட்டவுடன் என் அடிமனதிலிருக்கும் ஆணாதிக்க
மிருகத்தை உணர்ந்தேன்…நான் அருவருப்பு ஏற்பட்ட வெட்கினேன்… கவிதாமேல்
பச்சாதாபம் ஏறபட்டத்… அவளை நிந்தித்து கொடுமை படுத்தி விட்டதாக எண்ணினேன்…
அவளிடம் பாவமன்னிப்பு கேட்க வேண்டும் என்ற ஆசை பாசம் எல்லாம் என் உடலையும்
மனதையும் மீறி ஊற்றெடுக்க…