அப்படியே நடுத்தெருவில் நின்று எதை பற்றியும் கவலைப்படாமல் கவிதாவை
அபிநயாவோடு சேர்த்து கட்டியணைத்து அவளுடன் பின்னி பிணைந்தேன்…கவிதா நீ தான் எனக்கு எல்லாமே..நான் உனக்கு இன்னொரு மகன்..நீ தான் எனக்கு தாய்…உன்
முன்னால் நான் ஆண்மகன் கிடையாது…. உனக்காக என்னால் போட்டி போட முடியாது…
நீதான் என்னை ஏற்றுக்கொள்ள
வேண்டும்…நான் உன் அரவணைப்பில் பாதுகாப்பில் எப்போதும் இருக்க வேண்டும்..
என அவளிடம் என் மனம் இறைஞ்சுவதை…அவளை இறுக கட்டியணைத்தப்படி அவளுக்கு
சொல்லிக்கொண்டிருந்தேன்..
அவளின் உடல்மொழி எனக்கு நன்றாக உணர்த்தியது.. நான் அவளிடம் மனது மூலம் யாசித்ததை
நன்றாக அவள் மனம் புரிந்துக் கொண்டிருந்தது என்று.
எங்கள் தாம்பத்ய வாழ்கையில் முதல் முறையாக இருவரும்.. ஒரு தூய்மையான முழுமையான
வேறு ஒரு பரிணாமத்தில் ஒருவரை ஒருவர் அரவணைத்துக் கட்டிப்பிடித்துக் கொண்டிருந்தோம்..
“ச்சீ…நடு ரோட்டில எல்லாரும் பார்க்கபடியா கட்டியணைக்கிறது…” என
நிதர்சணத்துக்கு வந்தவளாக சொன்னாள்.
“இது என் பொண்டாட்டி… அவளை எங்கே வேணா கட்டிப்பிடிப்பேன்..” என்று அடம்பிடித்தேன்.
கவிதா புன்னகையித்தாள்… அவளுக்கு என்ன புரிந்ததோ தெரியவில்லை..வலது கையால்
என்னை இடது கையில் இருக்கும் அபிநயாவோடு சேர்த்து அணைத்து…அவள் வாயை
திறந்து என் வாயில் பதித்து முத்ததால் என்னை உறிஞ்ச தொடங்கினாள்..
நானும் அவளை என்னிடம் மேலும் இழுத்தேன்..எங்கள் கண்கள் எதைப்பற்றியும்
கவலைப்படாமல் பார்த்து பேசிக்கொண்டிருந்தன.. என் கை அவளது வலது புற சேலையை விலக்கி, பால் நிறைந்த வலது முலையை பிடித்து பிசைந்தது.. முலைக்காம்பை பிடித்து திருகினேன்.. முலைப்பாலால் ஜாக்கெட்டின் முன்பகுதி நனைய ஆரம்பித்தது..
“என்னத்தான்… புருசன் பொண்டாட்டியாலும் இப்படி நடு ரோட்டிலியா கட்டிப் புடிச்சுக்கிட்டு
அன்பை காட்டுறது…” என என் மாமனாரின் குரலை கேட்டு எங்கள் அரவணைப்பை பதறிக்
கொண்டு விலக்கிக் கொண்டோம்…வெட்கத்தால் நெளிந்தோம்..
“வாங்க அப்பா..” என்றாள் கவிதா..
“என்னம்மா சிவா உன்னை பிரிஞ்சி ஐஞ்சு நாள் கூட இருக்கமுடியாது போல…” என்றார்.
“அப்படியெல்லாம் இல்ல மாமா…” என்று வெக்கப்பட்டு வீட்டுக்குள் போக நடந்தேன்…
அப்போது, கவிதாவும், என் மாமனாரும் பேசுவது கேட்டது..
அபிநயா குட்டி தாத்தாகிட்ட வா..
அப்பா அவ பால் குடிச்சு ரொம்ப நேரம் ஆகுது.. கொஞ்ச நேரத்துல அழ ஆரம்பிச்சுடுவாப்பா..
சரிம்மா.. என்றார்.. நான் மெதுவாக நடக்க, கவிதா என் அருகில் வந்தாள்.. நான் அவளை பார்த்து அதிர்ந்து போனேன்.. நான் இறக்கிவிட்ட, வலதுபுற சேலை இன்னும் முலையை மறைக்கவில்லை.. கவிதாவின் வலது முலையின் முழு பரிணாமமும், ஜாக்கெட்டோடு தெரிந்தது.. நான் அழுத்தி பிசைந்து காம்பை திருகிவிட்டதில், முலைக்காம்பில் இருந்து பால் வெளியேறி, பிராவை மீறி ஜாக்கெட்டின் முன்பகுதியை நனைத்திருந்தது..
கவிதாவின் பெருத்த பால் முலையை மாமனார் ஜாக்கெட்டோடு பார்த்து இருப்பாரா என்று ஒரு கணம் தோன்றியது.. கவிதா நான் பார்த்தை பார்த்து விட்டு, குனிந்து பார்த்தாள்.. முந்தானையால் மறைத்து விட்டு, விவஸ்த கெட்ட புருஷன் என்றாள்..
உள்ளே சென்றோம்… ஓரே ஆரவாரம் தான்… கவிதா, ரஞ்சனி, அவினாஷ், கார்த்திகா, என் மாமனார்
என சாப்பிட்டு புறப்பட தயாரகும் ஆயத்த ஆரவாரம். கவிதா என்னிடம் அபிநயாவை தந்து மாடியில் படுக்க வைக்க சொன்னாள்..
நான் மாடி படுக்கையறையில் அபிநயாவை படுக்க வைத்து விளையாடிக் கொண்டிருந்தேன்..
செல்ல மகளை கொஞ்சுவதில் இருக்கும் ஆனந்தத்தை விட ஒரு தகப்பனுக்கு என்ன வேண்டும்..
கொஞ்ச நேரத்தில் கவிதா வந்து என் பக்கத்தில் அமர்ந்தாள்..
“சிவா.. உங்ககிட்ட ஏதோ ஒரு சேஞ்ச்…மாற்றம்..இருக்கு..தட் மேக்ஸ் மீ டூ…ம்ம்ம்…வேறு வகையா
உன்னை லவ் பண்ண வைக்குது…” என்றாள் பூரிப்புடன்.
“கவி…எனக்கு எப்படி சொல்ல தெரியதுன்னு தெரியல… நாம் எவ்வளவு தான் லவ் பண்ணி
எதிர்ப்பை எல்லாம் மீறி கல்யாணம் பண்ணிகிட்டாலும்… திருமணத்திற்கு பிறகு லவ்
பண்ணாலும்… பல கஷ்டங்கள் வந்து லவ் பண்ணாலும்… உன் கிட்டே என்னை முழுசா
தந்துட்டேன்னு நினைச்சேன்… பட் சம்திங்க் வாஸ் ஹோல்டிங்க் மீ பேக்… என்னை ஏதோ ஒன்னு
உன்கிட்டேயிருந்து இழுத்துக்கிட்டே இருக்கு…அந்த டென்சன் அந்த குழப்பம் தான் ஒரு வாரமா
நீ நினைச்சுதுக்கு மீறி துரோகமா அசிங்கமா ஏதோஏதோ நினைச்சு… செய்யவேண்டியதாச்சு..”
என்று நிறுத்தி அவளை பார்த்தேன்.. அவள் புரிந்துக்கொண்டேன் என்கிற விதத்தில்
என்னை பார்த்து புன்னகையித்துக் கொண்டிருந்தாள்..
”என்னால முடியல கவிதா..இப்படியே என்னால இருக்க முடியல கவிதா… எனக்கு நீ
வேணும்…முழுசா வேணும்… நா உன்கிட்ட சரணடைஞ்சு.. புதைஞ்சு ஒன்னு சேர்ந்து..
நா வந்து நீயாவே ஆயிடனும்… சிவா கவிதாவா மாறிடனும்… யேஸ் ஐ வாண்ட் டூ பிகம்
எ சைல்ட் ஃபார் யூ.. நா வந்து உனக்கே சொந்தமான சொத்தாயாயிடனும்… என்
உரிமை, உணர்ச்சி, எண்ணம், மனசு உடல் எல்லாத்தையும் உன் கையில கொடுத்துட்டு
அடகு வெச்சிக்கிட்டு… அதை நீயே பயன்படுத்தனும்… நீ பயன்படுத்தற விதத்துல நான்
இருக்கனும்… நா உனக்கு ஒரு மகனா இருக்கனும்… ஐ ஜஸ்ட் வாண்ட் டூ பி எ சைல்ட் டூ யூ..”
என சொல்லி என்னை கட்டுபடுத்த முடியாமல் அழுது வெடித்தேன்…
“நா வந்து உன் கர்ப்ப்பையில இருக்கற குழந்தையைப் போல பாதுகாப்பா இருக்கனும்…பிறந்தவுடன்
குழந்தையை பல ஆதி அன்பு பாச உணர்ச்சிகளால் அரவணைக்கற தாயைப் போல
நீ என்னை அரவணைக்கனும்…” என அழுதேன்..
கவிதாவும் என்னோட சேர்ந்து அழுதாள்…அவள் கண்களில் கண்ணீர் வழிந்தது.. என்னை கட்டியணைத்தாள்..
“தேங்க்ஸ்…சிவா…உன்னை நான் எப்பவோ மகனா நினைச்சுகிட்டேன்…அதான்
உன்னை என்னால இவ்வளவு காலம் நல்ல பாதைல போக வைக்க முடிஞ்சது… மேய்க்க முடிஞ்சது
ஆனா.. நீ அதை புரிஞ்சி நீ அப்படி மாற மாட்டியான்னு நான் ஏங்கிக் கிட்டேன் இருந்தேன் சிவா…
என்னால உன்கிட்ட வந்து சிவா நீ எனக்கு ஆம்பளை கிடையாது எனக்கு நீ சிறுவன் மகன்
என சொல்றதுக்கு மனசு வர்றல.. உன் மனசுல இருக்கற ஆண்மகன் என்ற எண்ணத்தை
என்னால சீண்ட முடியல அகற்ற முடியல…அப்படி சீண்டினா… நா விரும்பும் சிவா என்னவாக
மாறிடுவானோன்னு ஒரு பயம்…” என அடக்க முடியாத அழுகையால் வெடித்தாள்…
அழுகையுடன் தொடர்ந்தாள்…
”ஆனா… இப்ப நீ புரிஞ்கிட்டதுக்கு தேங்க்ஸ் சிவா… இனிமே நம்ம வாழ்கைல எந்த ஒரு
பிரச்சனையும் வராது அப்படி வந்தா சமாளிக்கிற தைரியம் எனக்கு வந்திடுச்சி…
ஏன்னா..இப்ப எனக்கு மகனா ஆயிட்டே… அதனால.. என் சிவா எங்கேயும் போகமாட்டாரு…என்
கூடவே இருப்பாருன்னு நம்பிக்கை.. யூ ஹவ் பிகம் பார்ட் அண்ட் பார்சல் ஆஃப் மீ…சிவா..”
என அழுதப்படி என் வாயில் முத்தம் தந்தாள்… எங்கள் அழுகையும் கண்ணீரும் அன்பும்
பாசமும் எச்சிலும்.. அங்கே சங்கமித்தன..
“சிவா செல்லம் …. கதைவை சாத்திகிட்டு வாடா..” என்றாள் மெதுவாக.
நான் அவளிடம் விடுப்பட்டு…போய் கதவை தாழ்ப்பாள் போட்டு திரும்பி பார்த்தாள்…
கவிதா தன் பால் ததும்பும் முலைகளை எனக்கு காட்சியளித்துக் கொண்டு
கைகளை நீட்டி என்னை வா வா என்றழைத்துக் கொண்டிருந்தாள்… எப்படி அவ்வளவு
சீக்கிரமாக உடைகளை கலைந்தாள் என என் மனம் ஆச்சரியப்பட்டது…
நான் அவள் முன் நின்றேன்…என் மனதில் பால் குடிக்க ஆசைத்தான்…ஆனால் எப்போதும்
போல கவிதா தடுத்துவிடுவாளோ…என ஏமாற்ற எதிர்ப்பார்ப்பு என் முகத்தில் இருந்தது..
“ சிவா. துணி எல்லாத்தையும் கழட்டு..” என்றாள்… நான் மட மட வென நிர்வாணமானேன்…
என் உறுப்பு நீண்டுக் கொண்டிருந்தது… இதற்கு முன்னால் சிறு கூச்சமிருக்கும்…ஆனால் நான்
அதிசயக்கும் வகையில் கூச்சமில்லாமல் ஒருந்தேன்.
“வாடா…சிவா…” என்று என்னை இழுத்து அவள் மடி மேல் என் தலையை வைத்து படுக்குமாறு
செய்தாள்.
“சிவா..நா உனக்கு அம்மான்னா நீ உனக்கு மகன்னா…எனக்கு பால் தரும் ஆசையிருக்கனும்
உனக்கு பால் குடிக்க ஆசையிருக்கனும்…எனக்கு இருக்கு சிவா.. உனக்கு இருக்கா சிவா…” என்றாள்
பாச கிறுகிறுக்கத்துடன்..
“..கவி…என் ஆசையே அதுதானே…ஆனா இதுவரைக்கும் என்னை ஆசை தீர பால் குடிக்க
விடலயே…” என்றேன்..
“வாடா…என் செல்லக்குட்டி…இப்ப குடிடா..” என்று அவளின் வலது முலைக் காம்பை என்
வாயில் திணிக்க போகும் நேரத்தில்…நான் ஆவலாக எதிர்பார்த்துக் கொண்டிருந்த
நேரத்தில்..
அபிநயா…”வீவீவீவீவீல்ல்ல்ல்ல்ல்ல்….” என அழுதாள்..
கவிதா திரும்பி அவளை எடுத்து தன் முகத்துக்கு நேராக கொண்டு வந்து.. தலையை தூக்கி
தூக்கி ஆட்டியப்படி…
“என்னடி…அபிநயா செல்லக்குட்டி…அப்பா பால் குடிக்கிறது… புடிக்கிலியா..” என கேட்டாள்.
கவிதாவின் தோணியிலும் பேச்சிலும் இதுவரை நான் கண்டிராத ஒரு வித பாச
கிறுக்கம் குடிக்கொண்டிருப்பதை கண்டேன்.
அபிநயா அழுதுக்கொண்டிருந்தாள்…
“இதோ பாருடி அபிநயா… உங்க அப்பா என் புருசன்… அவருக்கு தான் இனிமேல் பாலுக்கு முதலிடம்..
இப்போ அவரு என் மகனாயிட்டாரு… அவரு இல்லேன்னா நீயும் இல்ல… என் முலையில
பாலும் வந்திருக்காது…” என பாசத்துடன் கொஞ்சினாள்.
அபிநயாவின் அழுகை நின்று
சிரிக்க ஆரம்பித்தாள்…