நான் ஒரு படுபயங்கரமான முட்டாள் என இப்போதுதான் புரிகிறது. அந்த கடைசி வார்த்தையை, நான் காது கொடுத்து
கேட்டு என் சிந்தையில் ஏற்றியிருந்தால், எனக்கு இப்போது ஏற்பட்டிருக்கும் பிரச்சனையே வந்திருக்காது ஆனா என்ன
செய்வது, என் ஐம்புலன்கள் அனைத்தையும் கவிதாவின் இதமான உறுப்பு நீவுதலில் செலுத்திக் கொண்டிருந்து,
இருபது நாள் காத்திருக்க வேண்டும் என்பதையும், அந்த சிறு பொறுமையை பெற்றிருக்க வேண்டும் என்பதையும் என்
மூளையில் சிந்தையில் ஏறாமல் போய்விட்டது.. நடந்து போனவற்றை இப்போது நொந்து என்ன பயன்..
கவிதா கொஞ்சம் நேரம் என் உறுப்பை இதமாக தடவினாள். எனக்கு மொட்டை மாடியில் ரகசியமாக அதுவும் பக்கத்தில்
மனிதர்கள் இருக்கும் போது, செய்வது என்னை எங்கோ இழுத்துக் கொண்டு சென்றது. கவிதாவுடன் இப்போது இங்கேயே உடலுறவு
கொண்டால் எப்படி இருக்கும் என நினைத்தேன். அந்த நினைப்பு என் உறுப்பை துடிதுடிக்க வைத்தது.
அதை உணர்ந்து கொண்ட கவிதா, சட்டென கையை எடுத்தாள். பேண்ட் ஜிப்பை போட்டாள்..
”ஐயாவுக்கு…அசிங்கமான ஆசையை பாரு…” என்றாள் என் வயிற்றை தட்டி சிரித்தப்படி.
எனக்கு ஏமாற்றம் ஏற்பட்டது. ஆனால் முன்போல கோவம் வரவில்லை, ஒரு விதமான புரிதல் இருந்தது. நான் நினைப்பது
கிடைக்கும் என்ற நம்பிக்கை இருந்தது..
அதற்கு முக்கிய காரணம் நான் கவிதாவிடம் சரணாகதி ஆகிவிட்டதுதான்… சரணாகதியின் மகத்துவமே அதுதானே…