இறங்கிய அவளின் கால் பாதம் என் ஆணுறுப்பிலிருந்து அரை அங்குலம் தூரம் இருக்கும் போது தெய்வாதினமாக நின்று
கோவத்தில் ஆடிக் கொண்டிருப்பதை பார்த்தேன். என் உயிர்பய கதறல் அவளை நூலிழையில் நிறுத்தியது, சகஜ நிலைக்கு
இழுத்தது. கவிதா உடல் ஒரு கணம் நடுங்கி சாந்தமாக முயற்சி எடுப்பதை பார்த்தேன்..
அவளுக்கு ஏற்பட்ட கோவத்தின் உக்கிரம் அவளை தாங்க முடியாமல் ஆக்க, உடல் துவண்டு சோர்ந்து போக,
கவிதா மெல்லிதாக அழ ஆரம்பித்தாள், விம்மினாள், படுத்திருந்த என்னை பாசத்துடன் பார்த்தாள். பிறகு நாற்காலியில்
போய் அமர்ந்து என்னை மறுபடியும் அன்புடன் பார்த்து..
“சிவா..ஐ..லவ்..யூடா…நீ இல்லாம என்னால் வாழ முடியாதுடா..” என மெல்லிதாக விசும்பினாள்.
நான் மவுனத்தின் உருவமாக படுத்திருந்தேன்…. என் அடிமனதின் காம எண்ணங்களை அவள் இழுப்பதைப் போல
உணர்ந்து பதைபதைத்தேன்…ஐயோ..என் வக்கிர ஆசைகளை அவள் அறிந்துகொண்டால் என்னை தூக்கியெறிந்துவிடுவாளே..
என துடித்து பதறினேன்
அப்படியே என்னை ஒருவித அமானுஷ்யமாக பார்துக்கொண்டிருந்தாள். ஒரு அந்தரஙக ரகசிய பயத்தை என் மேல்
பாய்ச்ச நான் பயத்தால் வெலுவெலுத்துப் போனேன். என் இரத்த அழுத்தம் எகிறிக் கொண்டிருந்தது. அந்த பார்வை என்
உடைமை என்று எதை நினைத்தேனோ அவைகளை பாதிப்பு ஏற்படுத்துவதைப் போல இருந்தது…
நான் காம உன்மத்த நிலையில் இருப்பது நூறு சதவீதம் அவளுக்கு ஊர்ஜிதமாயிற்று. என் அருவருப்பு மனதை மேலும் நிந்திக்கும் அவளின் எண்ணம் தெளிவாயிற்று..
அப்போதுதான் உணர்ந்தேன்..என்னையும் கவிதாவையும் பிணைத்திருந்த எங்கள் கண்களுக்கு மட்டுமே தெரிந்த
ஒருவித பாச உயிர் உணர்ச்சி பிணைப்பு அறுத்தெரியப்பட்டதை. எப்போதும் என் உடலும் மனமும் பூமியைப் போல
கவிதா என்கிற சூரியனை சுற்றிக்கொண்டேயிருந்தது. எனக்கு அவ்வாறு சுற்றிக் கொண்டேயிருப்பதுதான் வாழ்கை என்றாகிப்
போனது. வேறு வாழ்கை எனக்கு தெரியவில்லை. அவளில்லாமல் என்னால் இருக்க முடியவில்லை.
இப்போது அந்த உணர்வு துண்டிக்கப்பட்டு அவளின் பூவி இயர்ப்பு விசையிலிருந்து விடுவிக்கப்பட்டு
பிரபஞ்சத்தில் கட்டுப்பாடற்ற ஒரு கோளாக திக்கில்லாமல் பறந்தோடிக் கொண்டிருக்கிறேன். யாருமற்ற அநாதையாக
உணர ஆரம்பித்து கவிதாவை நினைத்து ஏக்கத்துடன் பதறினேன்.
கவிதாவின் உடலசைவு அவள் வேறு கிரக கோளை தேர்ந்தேடுக்க ஆரம்பித்துவிட்டாள் என எனக்கு
உணர்த்த..என் மனம்..கவிதா..கவிதா..ஐயோ..ஐயோ என பதறியது..
கவிதா என்னை விட்டு அப்படியே திரும்பி காதலுடன் அவினாஷை பார்க்கத் தொடங்கினாள். அவள் பார்வை என்
மனதை அறைவதைப் போல இருந்தது..
“அவினாஷ்ஷ்ஷா…..” என அவள் கண்களிலிருந்து அன்பு வார்த்தை வந்தது கண்கள் இவ்வளவு வீரியமாக
பேசுமா என் அதிர்ந்த நோடி…. அவினாஷ் கவிதாவின் கண்கள் பேசும் பாச வார்த்தைகளை உணர்ந்தான், காவல் காத்துக்
கொண்டிருந்த அவினாஷ், ஒரு கன்றுக்குட்டி தன் தாய் பசுவின் பால் மடிக்கு ஓடுவதைப் போல துள்ளிக் குதித்து கவிதாவிடம்
ஓடோடி வந்தான்..
“என்ன மம்மி……” என அவள் முகத்தை அன்பு பொங்க பார்த்தான்….
….நான் அவனின் அன்பு பொங்கும் பார்வையை வீசும் முகத்தை பார்த்தேன்.
அந்த அன்பு பார்வை என்னை அதிர வைத்து நிலைக்கொள்ளாமல் ஆக்கியது. மனம் பதறியது. என் வழி வந்த என்னுடைய
மகனாகி உயிராகி உடலாகி நகலானாலும், அவினாஷை பார்த்து முதல் முறையாக பொறாமை பயம் ஏற்பட்டது
அவினாஷ் தன் தாடையை கவிதாவின் வலது முலையில் வைத்து அவன் அம்மாவான என் மனைவி கவிதாவின்
முகத்தை ஆசையுடன் பார்த்துக் கொண்டிருந்தான்…
அவன் தலையை கொதியப்படி தலையை அவளின் வலது முலையில் புதைத்தாள்… அவனை மனமுருக பார்த்தபடி….
தன் ஆதகங்களை கொட்ட ஆரம்பித்தாள்….
“அவினாஷ்…நீ குட் பாய் தானே…” என்றாள்.
“ஆமாம்மா…நான் குட் பாய்..” அவினாஷ் குழந்தைத்தனமாக.
“அம்மா பேச்சை கேட்கும்… அம்மா பையன் தானே..”
“நான் எப்பவும்… அம்மா பாய் தாம்மா..”
“அம்மா சொன்னப்படி கேட்கற பாய் தானே நீ…” பாசத்துடன் கவிதா.
“ஆமாம்மா… மம்மி என்ன சொன்னாலும் செய்வேன்….”
“அம்மா ஒரு விஷயத்தை செய்யாதேன்னு சொன்னா அடம் பிடிக்காம செய்யற பாய் தானே நீ….”
“யெஸ் மம்மி…”
“ஏன் அந்த மாதிரி செய்றே அவினாஷ்…”
“ஐ லவ் யூ மம்மி…ஐ லவ் யூ சோ மச் மம்மி…”
“மம்மிய எவ்வளவு லவ் பண்றே…”
“இவ்வளவு பெரிய்ய்ய்ய்…” என கைகளை அகலமாக விரித்து காண்பித்தான்.
”மம்மி…அவினாஷை லவ் பண்றாங்களா….”