“ஏன் இந்த மாதிரி மாறிட்டே….” என்றாள்
“இல்லை…கவி…” என்றேன்.
“சென்னைக்கு வந்த ஆறு மாசத்துல ஆளே மாறி போய்ட்டியே சிவா…” என்றாள் மிகவும் வருத்தத்துடன்.
“இல்லை …கவி…”
கவிதா மெல்லிதாக விசும்ப ஆரம்பித்தாள்..
“என் சிவா…குடிக்க ஆரம்பிச்சுட்டாரு,,,ரொம்ப சிகரெட் பிடிக்க ஆரம்பிச்சுட்டார்..பொய் பேச ஆரம்பிச்சுட்டாரு…
கவிதா மனசுல என்ன இருக்குன்னு புரிஞ்சுக்க மாட்டேன்கறாரு….” என என் மாறுதல்களை சிறு அழகையுடன் சொன்னாள்.
“அதெல்லாம் சத்தியமா வுட்டுருவேன் கவி…” உண்மையாகவா பொய்யாகவா என தெரியாமல் சொன்னேன்.
கவிதாவின் முகபாவனை அடுத்த கணம் ஆக்ரோஷமாக மாற என் உடலின் உள்ளுறுப்புகள் பிரண்டன..
“உனக்கு வேற பொம்பளை கேட்குதோ….அதுவும் கல்யாணமான… பொம்பளை கேட்குதோ…” என கத்தினாள். பக்கத்தில்
சாப்பிட்டு கொண்டிருப்பவர்களுக்கு கேட்டிருக்குமோ என பயந்து உறைந்து போனேன்.
“ஏண்டா சிவா…உன் கவிதாகிட்ட…கட்டின மனைவிகிட்டயா… காலையில அந்த விஷயத்தில டெஸ்ட் வெச்சே…” என உறுமினாள்.
எனக்கு பயத்தல் உடல் நடுங்கியது. மூத்திரம் வருவதைப் போல இருந்தது இவளுக்கு என் எண்ணங்கள் எப்படி தெரிந்துப்
போயின என அமானுஷ்யமாக பயந்து போனேன். மவுனமாக இருந்தேன்.
என் முடியை இறுக்கி கொத்தாக பிடித்தப்படி என் முகத்தை அவளின் வலது முலையில் அழுத்திக் கொண்டிருந்தாள்.
மெத்தன என அவளின் முலை என் தாடையில் அமுங்கி கொண்டிருக்க, அழுத்தத்தினால் அவளின் காம்பிலிருந்து
வழிந்த பால் என் கழுத்தை நனைத்துக் கொண்டிருந்தது.
அவளின் கழுத்து நரம்பு புடைத்து, அடித் தொண்டையிலிருந்து ஓசை எழுவதை உணர்ந்தேன்..
த்தூ..துதூ..த்தூ… என மூன்று முறை என் முகத்தில் காறித் துப்பினாள். அவளின் எச்சில் என் நெற்றியில், கண்ணில்,
கன்னத்தில் திட்டு திட்டாக விழுந்தது. அவளின் முலையிலும் தெரித்தது. அந்த நிலையிலும் என் கவிதாவின் அமுத
எச்சிலை நக்க என் மனம் விரும்பியது. நான் எச்சில் விழுந்த என் கண்களை மூடினேன்.
”ஏண்டா..பரதேசி பன்னாடை நாயி..ரஞ்சனி அண்ணி கேட்குதோ உனக்கு.. அண்ணியின் வயசென்ன..உனக்கு அவ அக்காடா.
இல்ல அவ உனக்கு அம்மாடா…உங்க அம்மா கேட்குதா உனக்கு…” என உறுமியப்படி ப்ளார் என மீண்டும் என் வலது
கன்னத்தில் தன் இடியை இறக்கினாள்… அறைந்தாள். என் முகத்தில் மின்னல் வெடித்தது. இங்கே அறிவியலுக்கு மாறாக இடி முன்னால்
வர மின்னல் பின் தொடர்ந்தது.
என் உடல் இடியின் தாக்கத்தால் பின் நகர்ந்தது…
“அசிங்க புடிச்ச பொம்பளை..பொறுக்கி..ஆயிட்டேயேடா..சிவா…” என மறுபடியும் என் கன்னத்தில் சத்ததுடன்
இடி இறங்கியது.
“பாவி..உன்..மக…போல இருக்கற கார்த்திகாவை..உனக்கு கேட்குதோ… அசிங்க புடிச்ச பன்னி பயலே..” என
மறுபடியும் அறைந்தாள். நான் ஓடத் துவங்கினேன்.
கவிதா என்னை துரத்த தொடங்கினாள். அவள் முந்தானை தரையில் இருக்க சேலை வயிற்று மடிப்பில் கட்டிய சேஃப்டி
பின்னால் அவிழாமல் இருந்தது. முந்தானையை இழுத்தப்படி என்னை துரத்தினா வலது முலை துள்ளி குலுங்கியப்படி….
“எப்படி இருந்த சிவா …இப்படி ஆயிட்டேயடா…” என பலமாக இரண்டு அறைவிட்டாள். அவள் போட்டிருந்த
கண்ணாடி வளையல்கள் உடைந்து சிதறின. அவளின் மூர்க்கமான அறையின் பலத்தால் நான் கீழே மல்லாக்க விழுந்தேன்.
கவிதாவின் உடல் இப்போது அவள் ரத்ததை போல சிவப்பாக மாறியிருந்தது. அவள் உடல் தகதக்த்துக் கொண்டிருந்தது.
அவள் உடல் மெதுவாக கோபத்தாள் நடுங்கத் தொடங்க, அவள் கோபத்தின் எல்லைக்கே சென்று விட்டதை அறிவித்தது.
அவள் பலமாக மேல் மூச்சு கீழ் மூச்சு விடுவதை அவளின் உடல் காட்டிக் கொண்டிருந்தது. அவளின் தடித்த
கொஞ்சம் உருண்டிருந்த மூக்கின் நாசிகள் புடைத்து விரிவடைந்து அவளின் கோப உஷ்ண காற்றை வெளித் தள்ளிக் கொண்டிருந்தது.
அவளின் அடுத்து மூர்க்கத்திற்கான அறிகுறிகள் தென்பட்டன. என்னை மூர்க்கமாக அனல் கக்கியப்படி முறைத்து பார்த்த கவிதா..
என்ன நினைத்தாலோ தெரியவில்லை சட்டென்று தன் வலது காலை உயரத் தூக்கி ஆக்ரோஷமாக என் ஆணுறுப்பையும் விதைப்பையும்
மிதித்து நசுக்கி துவசம்செய்ய அசுர வேகத்துடன் கீழே இறக்கிக் கொண்டிருந்தாள்.
நான் ஐயோ என பதறியப்படி வரவிருக்கும் உயிர்வலியை என் உடலும் மனமும் நடுங்கியப்படி எதிர்நோக்கிக் கொண்டிருந்தேன்…
கவிதாவின் கால் இறங்க இறங்க..நான் வாழ்வதற்கான அர்த்தமே இதுதான் என்று..ஆணுறுப்பை..வைத்து வாழ்கையின்
தத்துவ நிலையை சமீபத்தில் அடைந்திருக்கும் நிலையில்..
நான் வாய் விட்டு…
“கவிதாஆஆ. சாரி.. என்னை மன்னிச்சுடு…” என உடல் பொருள் ஆவி எல்லாவற்றையும் திரட்டி உயிர்பயத்துடன்
கதறி உயிர் பிச்சை கேட்டேன்,