அப்பொழுது…
முதலில் ”டப்” என பெரும் சத்தம் மட்டும் தான் கேட்டது…. மவனே யாரோ ஒருத்தனுடையே கார் வெடிச்சிடுச்சி என
நினைத்து… சிரித்தப்படி…யாரோ ஒருத்தியோட முலை வெடிச்சிடுச்சிடுச்சி.. என கவிதாவிடம் ஜோக்கடிக்க சொல்ல
எத்தனிக்கும் போது…
என் வலது கன்னம் விண் விணென்று வலித்து என் உடல் அதிர்வதை உணர்ந்தேன். எனக்கு ஒன்றுமே
புரியவில்லை. என் மூளை சிந்த்திக்கும் திறமையை நிறுத்திவிட்டது. குழப்ப நிலையில் இருந்தேன். கவிதாவை பார்த்தேன்.
கவிதா அன்பொழுக பாசத்துடன் புன்சிரிப்பை உதிர்த்து என்னை பார்த்து கொண்டிருந்தாள். முகத்தில் தாய்மையின்
கண்டிப்பு முகப்பாவம். கவிதா என்னை அறைந்துவிட்டாளா? என சந்தேகப்பட்டு ஏதாவது அறிக்குறி தெரிகிறதா
என குழப்பத்துடன் பார்த்தேன். அவள் முலை குலுங்கிக் கொண்டிருந்தது
என் சந்தேகம் குழப்பம் தீரும் வகையில், கவிதா அவளின் வலது கரத்தை உயர்த்த …விஷுஷீஷீஷீக்க்…… என்று சீறி
என் வலது கன்னத்தில் இடிப் போல.. படார்… என இறங்கியது. முன் கேட்ட அந்த டப். சத்தம்…..படார்..பளார்..சத்ததுடன்
மறுபடியும் கேட்டது.
என் உடல் சப்த நாடியும் ஒடுங்கி கதி கலங்கிப் போனது. என் கண்களில் என்னையறியாமல் கண்ணீர் முட்டிக் கொண்டு
நின்றது. என் கன்னத்தின் பாதி சதையை யாரோ கடித்துவிட்டதை போல வலி. ஒரு வினாடி சட்டென்று கோவம் வந்தது.
கவிதாவை எந்த முன்நினைப்பும் இல்லாமல் திருப்பி அடிக்கமளவுக்கு கோவம். ஆனால் என் கவிதாவின்
முகத்திலிருக்கும் குடிக்கொண்டிருக்கும் உணர்ச்சியை பாவத்தையும் பார்த்தவுடன் ஏதோ ஒரு சக்தி என்
கோவத்தை காணாமல் ஆக்கியது. என் மனமும் உடலும் அவளிடம் அடங்கி ஒடுங்கி விட்டது.
கவிதாவின் வலது முலை என் அடியின் அதிர்வலைகளை பிரதிபலித்து குலுங்கிக் கொண்டிருந்தது…
நான் கோவம் வந்து அடங்கிய மறுவினாடி, கவிதா அசுர பலத்துடன் மறுபடியும் என் வலது கன்னத்தில் ஓங்கி,
அடிச்சா ஒன்றரை டண் அடி, என்பதைப் போல அறைந்தாள். அந்த அடியின் பலத்தால் நான் வலது பக்கமாக இரு முறை
சுழன்று சற்று தூரத்துக்கு சென்று மல்லாக்க விழுந்தேன். என் வலது கன்னத்தில் சுத்தமாக உணர்ச்சியே இல்லாமல்
போய் விட்டது.அவள் வலது கையின் அச்சை என் கன்னத்தில் உணர்ந்தேன் என் கண்களிலிருந்து நீர் வெளியே
வந்து நான் ஓ வென்று அழும் நிலையில் இருந்தேன்.
கையூன்றி எழுந்து நிமிர்ந்தேன். அந்த நிலையிலும் நான் அடிவாங்கியதை யாரும் பார்த்தார்களா என என் கண்கள்
அனிச்சையாக சுற்றுமுற்றும் பார்த்தது. யாருமில்லை. அவினாஷ இங்கு நடப்பதை பார்க்காமல், தாயின் மானத்தை
காக்க கடமையே கண்ணாக யாராவது இந்த பக்கம் வருகிறார்களா என சாப்பாட்டு பந்தி பக்கம் பார்த்துக் கொண்டிருந்தான்
என் உடல் ஆகாயத்தில் சுற்றிக் கொண்டிருப்பதாக தோன்றியது. விண்மீன்கள் என் கண்களில் தோன்றின.
என் உடலும் மனமும் தான் இருந்தன. என் மனதில் இருந்த எண்ணங்கள் கற்பனைகள் ஆசைகள் எல்லாம் அழிக்கப்பட்டு
மறைந்துவிட்டன. நிரம்பி இருந்த தண்ணீரை ஊற்றி காலிச் செய்த குடம் போல எடையற்று என் உடல் உணர்ந்தது.
நான் கண்ணீர் திரையுடே கவிதாவை பார்த்தேன். அவள் முகம் சாந்தமுடன் சிரித்துக் கொண்டிருந்தது. ஆனால் அவளின்
உடலோ தக தகவென கோப அனலை கக்கிக் கொண்டிருந்தது. கவிதா கோபத்தால் துடித்த ஒவ்வொரு துடிப்பிற்கும்
ஏற்றவாறு அவளின் வலது முலை காம்பிலிருந்த ஓட்டைகளிலிருந்து நீருற்று போல பால் விசுக் விசுக்கென பீய்ச்சிக் கொண்டிருந்தது.
என் தலைச் சுற்ற கண்கள் இருண்டு கொண்டு வந்தன…..
என் கண்கள் தானாக மூடிக் கொண்டிருந்தது. கவிதா என் அருகில் வருவதை உணர்ந்தேன். அவள் கைகள் என் தலை
முடியை கொத்தாக பிடித்து பலமாக மேலிழுத்தாள். என் தலை முடி பீய்த்துவிடுவதைப் போல வலிக்க
என் உடல் கவிதாவின் இழுப்புக்கு ஏற்றவாறு மேலே ஏற, என் தலை முடியை பற்றி என் உடலை ஒரு சுற்று சுற்றி
என் முகத்தை அவள் வலது முலையின் மேல் வைத்தாள். அந்த இக்கட்டான மோசமான நிலையிலும் கவிதாவின் முலை
பஞ்சணைப்பை என் மனம் அனுபவிக்க துடித்தது.
கவிதாவின் ருத்ரதாண்டவம் நிற்காமல் இன்னும் தொடரும் என நினைத்த நான், என் மனைவி கவிதாவின் முலையை
அம்மணமாக பார்த்தாலும் பரவாவியில்லை யாராவது வந்து என்னை காப்பாற்ற மாட்ட்டார்களா என ஏங்க தொடங்கினேன்.
என் மகன் அவினாஷ் கடமையே கருமமாக காவல் காத்துக் கொண்டிருந்தான். என் மகள் அபினயா கவிதா முலையில்
ஏகாந்தமாக பால் குடித்துக் கொண்டிருந்தாள்.
கவிதா என் கண்களை ஊடுறுவி புன்முறுவல் பூத்து சிரித்தப்படி இருந்தாள். அவள் அடித்த என் கன்னத்தில் அழுத்தமாக
முத்தங்களை வைத்தாள்…
”சிவா…ஐ…லவ்..யூ..டா…” என்றாள் பாசத்துடன் கொஞ்சம் நீட்டி முழக்கி.
“ம்ம்…” என நான் வலி தொண்டையை அடைக்க முனகினேன். என்னது இவள் அடித்து சாரி கேட்கிறாள்..என குழம்பிக் கொண்டிருந்தேன்.
”சாரி..சிவா…” என்றாள்.
“ம்….” ஏற்கும் ஏற்காமல் இருக்கும் தொனியில் சொன்னேன்.
“உனக்கு என்னடா ஆச்சு….” அன்பு பொங்க காதலுடன் கேட்டாள்.
”ஒன்னு ஆகல கவி….” இப்போது நான் அழ ஆரம்பித்துவிட்டேன்.
“உண்மையை சொல்லனும்…உனக்கு என்ன ஆச்சு…” என என் கண்களை விடாமல் பார்த்தபடி கேட்டாள்.
மவுனமாக இருந்தேன்.