ஆனந்த்: “அம்மா, இப்போ நாம என்னம்மா செய்ய போறோம்?”
அனு: “ஆமாம், இவரு பச்சை குழந்தை! எதுமே தெரியாது பாரு!”
ஆனந்த்: “அம்மா, சொல்லும்மா! ஏதோ வேலை கொடுக்குறேன் சரியா செஞ்சா பரிசு தரேன்னு சொன்னியே, என்ன வேல செய்யணும்னு சொன்னா சிறப்பா செஞ்சுடலாம்னு பாக்குறேன்!”
அனு: “அதென்ன அந்த செஞ்சுடலாம் மட்டும் அழுத்தி சொல்ற?”
ஆனந்த்: “செய்யுறது எதுவா இருந்தாலும் சிறப்பா தரமா செய்யணும்லம்மா!”
அனு: “வாய் ரொம்பதாண்டா நீளம் உனக்கு! சரி வாய் மட்டும் தான் நீளமா இல்ல நாக்கும் நீளமான்னு பாத்துடலாமா?”
ஆனந்த்: “ஓ, நாக்கு போடணுமா… போட்டுட்டா போச்சு!”
அனு: “டேய் எடுத்ததுமே நாக்கு போடுறத யோசிக்கிறியேடா அவசரக்காரா! நாக்கு வெச்சு விளையாடுறதுன்னா நாக்கு போடுறது மட்டும் இல்ல அதுக்கு முன்னாடி செய்ய வேண்டிய சடங்கு எல்லாம் சரியா செய்யணும்ல?”
ஆனந்த்: “அம்மா, நானே வெறியில இருக்கேன். நீ வேற ரொம்ப கிளாஸ் எடுக்காதம்மா!”
அனு: “ஓ, நீங்க மட்டும் மணிக்கணக்கா பேசலாம் நாங்க பேச கூடாதா?”
ஆனந்த்: “அம்மா, பழி வாங்குற நேரமா இது? உனக்கு என்ன பாத்தா பாவமா தெரியலையா?”
அனு: “உனக்கு பாவம் பாத்து நான் பாவம் ஆயிடக்கூடாதுல்ல?”
ஆனந்த்: “சரிம்மா, நீயே சொல்லு என்ன செய்யலாம்னு. நான் எதுமே கேக்க மாட்டேன் போதுமா?”
அனு: “டேய், கட்டில்ல வந்துட்டு கோவப்படுறதுனால இழப்பு எப்பவுமே ஆம்பளைக்குதான். பொறுமையா இருக்கணும் புரியுதா?”
ஆனந்த்: “என்னம்மா நீ, அப்படியும் சொல்ற. இப்படியும் சொல்ற! உன்ன புரிஞ்சுக்கவே முடியலம்மா”
அனு: “ஹி ஹி ஹி, காண்டு ஆனல்ல அதுக்குதான்டா எரும!”
ஆனந்த்: “வேணும்னேவா செய்ற? இப்போ பாரும்மா!”
ஆனந்த் செல்ல கோவத்துல அம்மா முலைல கைய வெச்சு, ரெண்டு முலைகாம்பையும் புடிச்சு நல்லா திருகி விட்டான். திடீர்னு செஞ்சதால அனுவுக்கு என்ன செய்யுறதுன்னு தெரியாம வலில அம்மான்னு கத்திட்டா. அதை பாத்து ஆனந்த் இப்போ சிரிச்சான். அனு அவனை முறைச்சு பாக்க அதுல வழக்கம் போல கோவம் துளியும் இல்லன்னு ஆனந்துக்கு நல்லாவே புரிஞ்சது.
ஆனந்த்: “அம்மா, ஏற்கனவே ரொம்ப லேட் ஆகுதும்மா! முழு விருந்து வெக்கலன்னாலும் பசி ஆத்துற மாதிரியாச்சும் எதுனா செய்யவிடும்மா! ப்ளீஸ்மா ரொம்ப கெஞ்ச வெக்காதம்மா!”
அனு: “அட ஆமாம், நானும் மணி ஆனதை மறந்துட்டேன் பாரு. சரி, இனி பேச்ச குறைச்சுக்கலாம். உலகின் தலை சிறந்த சொல், செயல்!”
அப்போ கதவை தட்டுற சத்தம் கேட்டு ரெண்டு பெரும் அதிர்ச்சில உறைஞ்சு நின்னாங்க!